కావ్య చేతిలోంచి పువ్వులన్నీ కింద పడ్డాయి. పరుగున తల్లి దగ్గరకు వచ్చి విషయం చెప్పేసరికి భయంతో బిగుసుకు పోయింది తల్లి. అందరు కలిసి హడావుడిగా శ్రీను వెంట బయలుదేరారు. హాస్పిటల్ వెళ్ళేసరికి నీరసంగా పడుకొన్న తండ్రిని చూసి బావురుమంది కావ్య. 

         "ఏమయ్యింది నాన్నా?" అంటూ తండ్రి భుజం చుట్టూ చేతులు వేసింది కావ్య. 

         "ఎం లేదు కాస్త కళ్ళు తిరిగాయి అంతే" అన్నారు ఆయన నీరసంగా. 

         "కాస్త మైల్డ్ గా గుండెపోటు వచ్చింది. ఇకనుంచి కాస్త జాగ్రత్తగా ఉండాలి" అని అన్ని జాగ్రత్తలు చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు డాక్టర్. 

         ఆ తరువాత జరిగినది అంతా కావ్య జీవితంలో పెద్ద మార్పు తెచ్చింది. తండ్రికి గుండెపోటు అని తెలిసిన దగ్గర నుంచి అందరి మనసుల్లో ఆయనకు ఏదైనా అయితే ఎలా అన్న విషయం పదే పదే తొలచి వేసింది. అదే బాధ కావ్య తండ్రిని స్దిమితంగా ఉండనివ్వలేదు. మానసికమైన ఆవేదనని, ఎవరికి చెప్పుకోలేని బరువుని మోస్తూ చివరకు కావ్యకు పెళ్ళి చెయ్యాలని నిర్ణయానికి వచ్చారు. 

         కావ్య తండ్రి ఉన్న స్థితిని చూసి మరు మాట చెప్పలేక మౌనంగా ఉండిపోయింది. తల్లి తండ్రి తన గురించి పడుతున్న ఆవేదనను అర్ధం చేసుకోడానికి ఎంతో సేపు పట్టలేదు కావ్యకు. చిన్నదైన రెండు గదుల ఇంటిలోని మాటలను గోడలు రహస్యంగా దాచలేకపోయాయి. తండ్రి ఒకరోజు తల్లితో అన్న మాటలు ఆమె చెవిన పడ్డాయి. 

         "పద్మా నీకు జీవితంలో బాధలు తప్ప ఇంకేమి ఇవ్వలేదు. నాతో పాటు ఈ జీవితం నిన్నూ రంగులరాట్నంలా తిప్పింది. నాకంటూ ఒక ఆనందం కేవలం నువ్వు ఇచ్చిన నా కావ్య మాత్రమే. ఇదిగో చూడు చీటీలు కట్టిన డబ్బుతో కావ్య పెళ్ళి ఒక మంచి చోట చేసేద్దాం. ఈ ఇల్లు మిగిలిన కాస్త డబ్బు నీ పేరున రాసాను. నాకేదైనా అయితే అమ్మను నువ్వే చూసుకోవాలి. అన్నీ ఈ పుస్తకంలో నీకోసం రాసి ఉంచాను. నీకసలు లోకం తెలియదు. ఎలాగో ఏమిటో?" అని అంటున్న తండ్రి మాటలు తూటాల్లా గుచ్చుకున్నాయి కావ్యకు. 

         ఆయన తాపత్రయం రోజురోజుకి పెరిగిపోయింది. కనిపించిన వాళ్ళందరికి కావ్యకు మంచి సంబంధం చూడమని చెప్పడం ప్రారంభించారు. కావ్యని కాలేజ్ కి వెళ్ళ వద్దని వారించారు. "చదువుకోవాలని ఉంటే పెళ్ళి అయ్యాక చదువుకుందువు తల్లి" అని ముద్దుగానే మందలించారు. ఇక కావ్య తండ్రిని స్కూలుకి తీసుకెళ్ళడం, ఆయనకు వేళకు భోజనం పట్టుకెళ్ళడం, ఆయన ఆరోగ్యం గురించి జాగ్రత్తలు చెప్పడం తన బాధ్యతగా తీసుకుంది. 


 "నాకు ఇద్దరు తల్లులు. ఇంక నాకేంటి" అని అందరితో గొప్పగా చెప్పుకొని పొంగిపోయారు కావ్యని చూసి.

         ఆయనకు కాస్త ఓపిక రాగానే వరసగా సంబంధాలు చూడడం ప్రారంభించారు. తన పరిస్థితి ఎలా ఉండనీ కావ్యకు గొప్పింటి సంబంధం తేవాలని ఆయన కోరిక.

         దాని కోసం తన తాహుతాకు మించిన సంబంధాల కోసం వెతకడం ప్రారంభించారు. కానీ కొద్ది రోజుల్లోనే తెలిసి పోయింది అది అంత సులభమైన పని కాదు అని.

         కొంతమంది కట్నం వద్దూ అంటూనే లాంచనాలు చిట్టా చదివారు. ఇంకొంత మంది మాకేమి అక్కర్లేదు మీ అమ్మాయి పేరున మాత్రం ఇంత డబ్బు బ్యాంక్ లో వెయ్యండి అన్నారు. కావ్య తండ్రికి మాత్రం తన కూతురు బంగారు బొమ్మ, తప్పకుండా మంచి సంబంధం వస్తుంది అనే నమ్మకం. ఎక్కడో అక్కడ మంచి మనుషులు ఉండకపోతారా అని ఆయన ఆలోచన. పెళ్ళి సంబంధాలు చూసే మూర్తిగారి దగ్గరకు వెళ్ళారు. ఆయన కావ్య ను తేరి పారి చూసి మరీ నిరాడంబరంగా ఉంది అని కాస్త ఈ రోజు పిల్లలాగా బట్టలు వేసుకొని ఫోటో తీయించమని సలహా ఇచ్చారు.

         "అయ్యా ఈ రోజుల్లో అబ్బాయిలకు ఆలోచనలలో పాత కాలపు అమ్మయిలా ఉన్నా పర్వాలేదు. కానీ చూడడానికి మాత్రం రెండడుగులు ముందే ఉండాలి. అలా చేసి చూడండీ" అని ఓ చిన్న సలహా పారేసారు. ఆయన చెప్పినదేమిటో అర్ధం కాలేదు కావ్య తండ్రికి.

         "పెళ్ళి కావాలంటే ఇదంతా చెయ్యాలా? నా కూతురుకు ఏం తక్కువ?" అని అడిగారు.

         "తక్కువని కాదు. ఇప్పుడు పోకడ వేరేగా ఉందండి. మరి గొప్ప సంబంధాలు కావాలి అంటే తిప్పలు పడక తప్పవు. మొన్ననే ఒక సంబంధం వచ్చింది. అబ్బాయి అమెరికాలో ఉన్నాడు. పదిహేను రోజుల్లో వచ్చి వెళ్ళిపోవాలి అన్నాడు. మరి రాగానే ఒకే రోజులో ఒక అరడజను పిల్లలను చూసాడు. వాళ్ళల్లో ఒక పిల్లను చేసుకొని వెళ్ళిపోయాడు. మరి అంత మందిలో మనం ప్రత్యేకంగా కనపడితేనే కదా వాళ్ళు మన దాకా వచ్చేది" అని గుక్క తిప్పకుండా చెప్పేసారు మూర్తిగారు.

         "చూడు, నీకు ఏదైనా మంచి సంబంధం తెలిస్తే చెప్పు. లేదంటే లేదు. ఇలాంటి పిచ్చి సలహాలు ఇవ్వకు. నా కూతురుని టీవీ లాగా, వాషింగ్ మెషిన్ లాగా అమ్ముకోవాలని అనుకోవడం లేదయ్య. ఒక మంచి కుటుంబం ఉంటే చూడు" అని అన్నారు కావ్య తండ్రి. 


  "ఉన్నది చెప్పాను తరువాత మీ ఇష్టం. ఏదైనా ఉంటే కబురు పంపుతాను" అని చెప్పేసి వెళ్ళిపోయారు ఆయన.

***        ***        ***        ***
         ఇంటికి రావడంతోనే దిగాలుగా కుర్చీలో కూర్చున్న తండ్రిని చూసింది కావ్య.

         "ఎందుకింత తాపత్రయం తండ్రికి? తాను కూతురినై పుట్టడం వల్లే కదా?" అని అనుకుంది కావ్య మనసులో. చల్లని మజ్జిగ తీసుకెళ్ళి ఇచ్చింది. ఆయన కావ్య వంక ప్రేమగా చూసారు. లోపల నుంచి నానమ్మ వచ్చింది. ఏదో చెప్పాలి అన్నట్టు చిన్నగా దగ్గింది.

         "కావ్యా దండెం మీద వేసిన బట్టలు మడత పెట్టి తీసుకురా" అని పురమాయించింది నానమ్మ.

         కావ్య వెళ్ళగానే కొడుకు పక్కగా చేరి మొదలు పెట్టింది. "చూడరా నీ మొండి పట్టుదల నాకేమి నచ్చలేదు. పిల్లాడిని చంకలో పెట్టుకొని ఊరంతా వెతికినట్టు. మన వెంకట్ ఉండగా కావ్యకు, నువ్వు వేరే పెళ్ళికొడుకుని చూడడం నాకు నచ్చలేదు" అంది రోషంగా.

         "అమ్మా! మళ్ళీ మొదలు పెట్టావా? అది జరిగే పని కాదు అని చెప్పానుగా" అన్నారు కావ్య తండ్రి.

         "అది కాదురా వాడికేం తక్కువ? ప్రాణానికి ప్రాణంగా చూసుకుంటాడు. ఇంక మీ బావ సంగతి అంటావా, అందరు కలిసి నచ్చ చెప్పితే ఆయనే వింటాడు" అంది నానమ్మ.

         "అది కాదమ్మ వెంకట్ మంచి వాడు కాదు అని నేను అన్నానా? నాకు వాడంటే అభిమానమే. కానీ పెళ్ళి అయితే వాడొక్కడితోనే కలిసి ఉంటే పర్వాలేదు. ఇంట్లో మిగతా వాళ్ళు ఉన్నారు. పెళ్ళికి ముందే అది పెరిగిన పరిస్థితులని అవమాన పరిచిన వాళ్ళు పెళ్ళి తరువాత ఏం గౌరవం ఇవ్వగలరు? నా చెల్లెలు ఎలాగు ఆ మనుషుల మధ్య బ్రతక నేర్చుకుంది. నా కూతురుని కూడా అలాంటి మూర్ఖపు మనుషుల్లోకి పంపలేను. వాళ్ళకి తెలిసేలా రాజాలాంటి సంబంధం తెస్తాను. నువ్వు కావ్య మనసు పాడు చెయ్యకు అనవసరమైనవి అన్నీ చెప్పి" అని వెళ్ళిపోయాడు ఆయన విసురుగా.

         కొడుకు మొండితనంగా అలా చెప్పి వెళ్ళిపోవడం చూసి నిట్టూర్చింది నానమ్మ. తన మనవడిని మనవరాలిని కలిసి చూడాలి అని ఆవిడకున్న చివరి కోరిక. కాని కొడుకు, అల్లుడు మొండితనం,పట్టుదల ముందు ఆవిడ పెద్దరికం గెలవలేకపోయింది. ఆమె జీవితంలో ముందు తండ్రి, తరువాత భర్త, ఇపుడు కొడుకు. ముగ్గురూ ఎవరి ఆధిపత్యాన్ని వారు చూపించుకున్నారు. ఒకప్పుడు తాను చేసుకుంటే పద్మావతినే చేసుకుంటాను అని మొండిగా పట్టుపట్టిన కొడుకు ఇప్పుడు తన కూతురు విషయంలో ఎందుకు ఇంత మొండిగా ప్రవర్తిస్తున్నాడో ఆవిడకు అర్ధం కావటంలేదు.



 చివరకు ఒక సంబంధం రానే వచ్చింది. బాగా సంపన్నుల కుటుంబం. పెళ్ళి కొడుకు అబుదబిలో పనిచేస్తున్నాడు. అన్ని విధాలా బాగుంది అని నిర్ణయించుకున్నాకే కావ్య తండ్రి వాళ్ళను ఇంటికి రమ్మని కబురు పంపారు. ఆయన ఆశించినట్టే వాళ్ళు ఎలాంటి కట్నం ఎదురుచూడలేదు. చాలా మర్యాద తెలిసిన మనుషులు అని తెగ పొంగిపోయారు కావ్య తల్లి తండ్రులు. వచ్చిన వాళ్ళకు కావ్య చూడగానే నచ్చింది.

         "మా అందరికి మీ అమ్మాయి బాగా నచ్చింది. అమ్మాయికి కూడా నచ్చాలి కదా. మీ అమ్మాయి అభిప్రాయం తెలుసుకొని మాకు కబురు పంపండి. మిగతా అంతా మేము చూసుకుంటాము" అని చెప్పి వెళ్ళిపోయారు.

         "అబ్బాయి బాగానే ఉన్నాడు. అసలు ఇంటికి వెళ్ళి కబురు పంపుతాము అనవలసింది వాళ్ళు. కాని మనకు ప్రాముఖ్యం ఇచ్చి మన అమ్మాయి మనసు తెలుసుకోవాలి అని అనుకునే వాళ్ళు నిజంగా చాలా మంచి వాళ్ళు అయ్యి ఉంటారు" అని సంతోష పడ్డారు కావ్య తల్లి తండ్రులు.

         "ఏం బాగున్నాడు. మలేరియా వచ్చిన మనిషిలాగా. నీ చెల్లెలు సింగపూర్లో ఉంది కదా. అది వచ్చాక ఒక మాట చెప్పి ఇదంతా చేస్తే బాగుంటుంది కదా" అని సణుక్కుంది ముసలావిడ.

         "వాళ్ళన్నీ మనలని అడిగే చేస్తున్నారా? పెద్దవాడిని కదా అని ఒక్కసారైనా మర్యాద ఇచ్చారా? అంతా అయ్యాక శుభలేఖ ఇస్తే సరిపోతుంది" అని కావ్య వంక చూసాడు ఆయన. "అదంతా మర్చిపో. నీకు నచ్చాడా లేదా అబ్బాయి?" అని అడిగారు కావ్యకు దగ్గరగా వచ్చి ఆత్రుతగా.

         తండ్రి ముఖంలో ఇంత సంతోషం ఎప్పుడూ చూడలేదు కావ్య. చిన్నపిల్లాడిలా గంతులు వేసేలా ఉన్నారు.

         "మీకు నచ్చితే నాకు సరే నాన్నా. కానీ... " అని సణిగింది కావ్య.

         "ఏమ్మా ఏమిటి నీ సందేహం?" ఆత్రంగా అడిగారు కావ్య తండ్రి.

         "అది కాదు నాన్నా, ఎక్కడో అంత దూరం వెళ్ళి ఉండాలి అంటే నా వల్ల కాదు. మిమ్మలిని వదిలి వెళ్ళలేను. పెళ్ళే చెయ్యాలి అని అంటే ఇదే ఊరిలో చూడండి నాన్నా" అంది నేల వంక చూస్తూ.

         "పిచ్చి పిల్లా ఇంతేనా? కొన్ని రోజుల్లో అన్ని సర్దుకుంటాయి. నీకే అలవాటు అయిపోతుంది. హాయిగా మహారాణిలా ఉండచ్చు. మీ అమ్మ నాతో పడ్డ బాధలు నీకు రాకూడదు" అని అన్నారు నవ్వేస్తూ.

 "నిజమేనండి నాకు ఆలోచన రాలేదు. అంత దూరం పంపించి ఉండగలమా?" అని అంది కావ్య తల్లి.

         "ఏదో నీ కూతురు ఒక్కత్తే ఈ ప్రపంచంలో అత్తవారింటికి వెళ్తున్నట్టు మాట్లాడుతున్నావు. కొత్తల్లో అలానే ఉంటుంది. నెమ్మదిగా అలవాటు అయిపోతుంది. అదేమి పెద్ద విషయం కాదు" అని కొట్టిపారేసారు.

         "సరే మీకు ఏది సరే అనిపిస్తే అది చెయ్యండి నాన్నా" అని కావ్య అనేసరికి ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.

         ఆడపిల్ల పెళ్ళి అవ్వడం వేరే ఇంటికి పంపించడంలో కష్టం కన్నా అమ్మాయి సంతోషంగా ఉండాలి అని ఒకే ఆశ కోసం ఎంత ఖర్చునైనా భరించి దూరంగా పంపించడానికి వెనుకాడరు కావ్య లాంటి మధ్య తరగతి అమ్మాయిల తల్లి తండ్రులు.

         మొదటి సారిగా కావ్య "నేను నా తండ్రికి మగబిడ్డగా పుట్టి ఉంటే ఎంత బాగుండు" అని అనుకుంది. "తన సొంతం అనుకునే వాళ్ళు వేళ్ళ మీద లెక్క పెట్టవచ్చు. ఉన్న ఒక్క స్నేహితురాలు ఎక్కడికో వెళ్ళిపోయింది. ఇంక బావా ,అత్తయ్య. వాళ్ళ మీద అభిమానం చూపిస్తే తండ్రిని ఎదిరించినట్టు అవుతుంది అని బలవంతంగా దూరం చేసుకుంది.ఇప్పుడు ఆ తల్లి తండ్రులను వదిలి ఇంకో కొత్త బంధం. ఎందుకు ఆడపిల్లకే ఇలాంటి సర్దుకు పోవడం, పరిస్థితికి అనుగుణంగా నడుచుకోవడం? తను ఎప్పుడూ అందరి మగ పిల్లల్లా తన తల్లి తండ్రి దగ్గరే ఉండిపోకూడదా?" చాలా మంది ఆడపిల్లల్లో రేగే ఆలోచనే కావ్యను పట్టి పీడిస్తోంది.

         ఆలోచనలతో సతమతమవుతున్న కావ్యకు నానమ్మ రావడంతో అడ్డుకట్ట పడింది.

         "కావ్యా కాస్త స్వార్ధం కూడా ఉండాలే మనిషికి. నువ్వు ప్రతీది ఇలా ఒప్పేసుకుంటే ఎలా చెప్పు?" అంది చివరి ప్రయత్నంగా.

         "ఎవరైనా చెప్పిన మాట వినమని చెప్తారు కానీ, ఇలా పెద్దల మాట వినొద్దు అని చెప్తారా?" అంది కావ్య నానమ్మ భుజం మీద వాలి.

         "బావ గురించి ఆలోచించావా? తెలిస్తే బాధపడతాడు" అంది నానమ్మ.

         "అంత బాధపడేవాడైతే అంత దూరం వెళ్ళి కూర్చుంటాడా? ఇప్పటికి అందరిని ఒప్పించి ఉండేవాడు. అయినా పెద్దవాళ్ళకు ఇష్టం లేని పెళ్ళి చేసుకొని ఎవరికీ సంతోషం లేకుండా ఉండడం కన్నా మనసు నిండా అభిమానంతో దూరంగా ఉండడం మంచిది కద నానమ్మా?" అంది కావ్య.

"నీకు ఉన్న ఆలోచనలో ఒక వంతు అయినా వాళ్ళకు ఉంటే బాగుండేది. చిన్న చిన్న విషయాలు పెద్దవి చేసుకొని మనసులు దూరం చేసుకోవడం తప్ప మనసులు దగ్గర చెయ్యడం తెలియని వాళ్ళు. సరే ఎలా రాసి ఉంటే అలా జరుగుతుంది. నేను తాపత్రయ పడి ఏం లాభం?" అని పక్కకు తిరిగి పడుకుంది నానమ్మ.

         కావ్య చిన్నగా నవ్వింది. ఎందుకో కాస్త ప్రశాంతంగా అనిపించింది. "తండ్రి అనుకునట్టు అన్నీ జరుగుతున్నాయి. ఆయన ముఖంలో సంతోషం కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తోంది. ఇంక బావ తెలివైనవాడు. తన పెళ్ళి అయ్యింది అని తెలిస్తే తను పెళ్ళి చేసుకొని రాజీ పడిపోతాడు. తనకు బావ మీదున్న ప్రేమ ఎప్పటికి ఉంటుంది. దానిని కేవలం పెళ్ళితో ముడిపెట్టడం తనకు ఇష్టం లేదు" అని మనసులో అనుకుంది. మంచు తెరలు తొలగి కాంతి ప్రసరించినట్టు ఆమె ఆలోచనలు అన్నీ తొలగిపోయాయి. కొత్తగా ప్రారంభమవ్వబోయే జీవితంతో రాజీపడిపోవడానికి సిద్ధమయ్యింది. 


( ఇంకా ఉంది )

ఈ రోజు మీకు నాకు బాగా నచ్చిన ఒక ఇంగ్లీష్ సాంగ్ ని పరిచయం చేయబోతున్నాను.ఇప్పటికే ఈ పాట చాలా మందికి తెలిసి ఉంటుంది. ఇదేమీ కొత్త పాట కాకపోయినా, నాకు నచ్చిన పాటల్లో ఎప్పటికీ నిత్య నూతనంగానే ఉంటుంది.

చాలా రోజులైంది ఇంగ్లీష్ పాటల్ని విని అని, చేతికందిన ఒక సీడీ నీ ప్లేయర్ లోకి పెట్టగానే.. గిటార్ సౌండ్ తో మృదువుగా, చెవిలో గుసగుసలాడుతున్నట్లు.. Let me be your hero అని వినిపించింది. ఇంక అక్కడినించి మొదలైన ఈ పాట, గుండెని, మనసుని తాకుతూ.. పెదవుల మీద ఆ పాట లిరిక్స్ ని హమ్ చేయిస్తూ ఎక్కడికో తీసుకెళ్ళిపోయింది. ఒక పక్క కాఫీ తాగుతూ, డ్రైవ్ చూస్తూ ఈ పాట వినటం ఎంతో బాగుంది.

ఈ పాట లోని గొప్పతనం ఏంటంటే, పాట పెదవుల మీద నుంచి వచ్చింది కాకుండా గుండెల్లోంచి వచ్చిందా అనిపించేలా పాడాడు Enrique Iglesias. ఈ పాట విడుదలైనప్పుడు యువతరాన్ని ఉర్రూతలూగించింది. గాయకుడికి ఎంతో ఫేం తీసుకొచ్చింది. పాట పాడుతున్నప్పుడు విపరీతమైన ప్రేమ ని, బాధ ని గుండెల్లో ఉంచుకున్నప్పుడు, గొంతు వణుకుతుందే అలా పాట పాడాడు. చాలా ఇంగ్లీష్ పాటలు వాయిద్యాల హోరులో ఒక్కసారి వినగానే అర్ధం అయ్యేలా ఉండవు. కానీ ఈ పాటలోని సాహిత్యం సింపుల్ గా ఉంటూ, స్పష్ఠం గా అర్ధం అవుతుంది.

ఈ పాట వీడియో కూడా చాలా బాగుంటుంది. చూడండి ఇక్కడ. ఈ వీడియో లో గాయకుడు Enrique, చాలా సినిమాల్లో నటించిన మరో ఇద్దరు (Jenniger Love Hewitt, Mickey Rourke) ఉన్నారు.

తల్లికి ఏవో పుస్తకాలు తెచ్చుకోవాలి అని చెప్పి పావని ఇంటికి బయలుదేరింది కావ్య. 

         "ఎక్కడకు వెళ్ళి ఉంటుంది? ఆ సుబ్బరావుతో ఎక్కడికైనా వెళ్ళిందా? ఈ మధ్య ఏమి చెప్పడం లేదు. అంతా తన నుండి కూడా దాచడం మొదలు పెట్టింది" మనసులో అనుకుంటూ కావ్య వడివడిగా పావని ఇంటి వైపు నడుస్తోంది. 

         కొన్ని రోజులు ముందు వాళ్ళిద్దరి మధ్య జరిగిన సంఘటనలు గుర్తుకు వచ్చాయి కావ్యకు. సుబ్బారావు ఎప్పుడు ఎదురు పడినా కావ్య వంక అదోలా చూడడం, పావనితో పాటు కావ్యకు కానుకలు ఇవ్వడం చేస్తున్నాడు. 

         ఒక రోజు కావ్య ఒంటరిగా ఇంటికి వెళ్తుంటే స్కూటర్ మీద వచ్చి ఏదో ఇవ్వబోయాడు సుబ్బారావు. "నాకెందుకు ఇస్తున్నారు " అని ప్రశ్నించినప్పుడు, "మీరంటే నాకు ఏదో చెప్పలేని అభిమానం. అసలు మిమ్మలిని చూసే నేను పావనితో స్నేహం చేసింది" అని వికారంగా సమాధానమిచ్చాడు. కావ్యకు ఎక్కడలేని కంపరం పుట్టింది. 

         "చూడండి ఇలాంటివన్నీ నాకు నచ్చవు. ఇక నుండి పావని ఉన్నప్పుడు తప్ప నాతో కలిసేందుకు ప్రయత్నం చేయకండి" అని గట్టిగా చెప్పేసి వెనక్కి చూడకుండా వచ్చేసింది. 

         అదే విషయం పావనికి నచ్చచెప్పడానికి చూసింది, కానీ పావని వినిపించుకొనే స్దితిలో లేకపోయింది. 
ఇంకా తన మీదే "అందరు మగాళ్ళు నీ వెనకే తిరిగుతారు అని నీ ఉద్దేశ్యం కదూ? మొదటి సారి ఒక అబ్బాయి నన్ను ఇష్ట పడితే తట్టుకోలేకపోతున్నావు" అని ఎప్పుడూలేని కసి నిండిన కళ్ళతో అంది పావని. కావ్య ఆ మాటలు విని తట్టుకోలేకపోయింది. స్నేహంలో ఇలాంటి మలుపు కూడా వస్తుంది అని ఊహించలేకపోయింది. 

         "సరే ఇంక ఈ విషయం గురించి మనం మాట్లాడద్దు. నీకు కోపం చల్లారాక ఆలోచించి నీకు ఏది సరి అనిపిస్తే అది చెయ్యి. ఇంక నేను నీకు ఎలాంటి సలహాలు ఇవ్వను" అని చెప్పి వచ్చేసింది. అంతే మళ్ళి ఎక్కువగా మాట్లాడుకోలేదు వాళ్ళిద్దరూ. 

         పావని ఇల్లు దగ్గరకు వచ్చే కొద్దీ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది కావ్యకు. 

         వెళ్ళగానే పావని తల్లి "కావ్యా నా కూతురు ఎక్కడికెళ్ళిపోయింది?" అని రాగాలు తీయడం ప్రారంభించింది.


 అప్పటికే చుట్టుపక్కల వాళ్ళు కొంత మంది చేరారు.

         "ఇపుడు సాయంత్రమేగా అయ్యింది. ఇంకాస్త సేపు చూడండి. ఇంకెవరైనా ఇంటికి వెళ్ళి ఉండచ్చు కదా?" అని అంటున్నారు ఎవరో.

         "కావ్యా దానికి నువ్వు తప్ప ఇంక ఎవరు లేరు కదా స్నేహితులు? నీకు తెలుసా ఎక్కడికి వెళ్ళి ఉంటుందో?" అని అడుగుతోంది ఆవిడ.

         కావ్యకు ఏమి సమాధానం చెప్పాలో తెలియలేదు. "లేదు నాకు తెలియదండి. నాకు ఏమి చెప్పలేదు. ఈ మధ్య నాతో ఎక్కువగా మాట్లాడట్లేదు" అంది భయంగా. ఎక్కడకు వెళ్ళి ఉంటుందో అని కావ్యకు అనుమానం ఉన్నా నోరు తెరిచి చెప్పలేకపోయింది.

         "ఈ పిల్లలకు కడుపు నిండా తిండి పెట్టినా ఏమి చేసినా ఇంతే. ఎవరి గురించి పట్టించుకోరు. ఒళ్ళు బలిసి తిరుగుతారు" అని ఇష్టం వచ్చినట్లు తిడుతున్నాడు పావని తండ్రి. ఈ రోజే కాస్త మెలుకువగా కనిపించాడు ఆయన.

         కావ్య బిక్క చచ్చిపోయింది. ఆయన తిడుతున్నది తననో లేక వెళ్ళిన పావనినో అర్ధం కాలేదు. ఇలాంటి వాతవరణమే ఆమెకు కొత్త. ఏదైనా చిన్నగా మాట్లాడుకొని మందలించడమే గానీ ఇలా శాపనార్ధాలు పెడుతూ ఊరంతా వినిపించేలా గోల చేయడం ఆమె పెరిగిన వాతావరణంలో ఎప్పుడూ లేదు, ఎప్పుడూ చూడలేదు. ఆయన మాత్రం అడ్డు ఆపు లేకుండా తిడుతూనే ఉన్నాడు. పావని చెల్లెలు మాత్రం ఇదంతా మామూలే అన్నట్టు పిచ్చిగా చూస్తోంది.

         "ఈ కాలం పిల్లలకు చదువు వస్తుందో లేదో కాని ప్రేమలు దోమలు మాత్రం మహా బాగా నేర్చుకుంటారు" అని ఇంకెవరో అంటున్నారు.

         "ఈ మధ్య ఇలాగే అవతల వీధిలో ఒక పిల్ల చెప్పా పెట్టకుండా ఇంట్లో చాకలాడితో వెళ్ళిపోయింది" అని చెప్తోంది ఒకావిడ.

         కావ్యకు చెమటలు పట్టేసి ఊపిరాడనంత పనయ్యింది. తట్టుకోలేక "ఏమండి నేను వెళ్తున్నాను. ఏదన్నా అవసరం అయితే పిలవండి" అని చెప్పి వెనకాల ఏదో మాట్లాడుతున్నా వినిపించుకోకుండా వచ్చేసింది.

         "దేవుడా! పావని ఎక్కడ ఉన్నా క్షేమంగా ఉండేలా చూడు" అని వేడుకుంది కావ్య. 


ఇంట్లో ఏమీ చెప్పకుండా ఏమీ జరగనట్టు ఉండిపోయింది కావ్య. మనసులో భయం ఆవహిస్తోంది. తనకే తెలియకుండా ఇంట్లోకి బయటకు తచ్చాడుతోంది.

         "ఎందుకే కాలుగాలిన పిల్లి లాగా తిరుగుతున్నావు, పోయి చదువుకోరాదు?" అని తల్లి మందలించేసరికి లోపలకు వచ్చింది.

         కావ్య పుస్తకం పట్టుకుందే గానీ ఆలోచనలు అన్నీ పావని చుట్టూనే.

         నెమ్మదిగా అందరూ నిద్రకు ఉపక్రమించారు. కావ్య కూడా ఆలోచనలను పక్కన పెట్టి కళ్ళు మూసుకుంది. కొంచం సేపటికి బయట ఎదో అరుపులు వినిపించాయి. కావ్య ఒక్కసారి ఉలిక్కి పడి లేచింది.

         ఎవరో గట్టి గట్టిగా అరుస్తున్నారు. కావ్య బయటకు వెళ్ళి చూసేసరికి పావని తండ్రి పూర్తిగా తాగేసి ఉన్నాడు. పిచ్చి పిచ్చిగా అరుస్తున్నాడు. కొంచం సేపటికి అందరూ బయటకు రావడం ప్రారంబించారు. కావ్యకు చేతులు ఆడటంలేదు. భయంతో సన్నగా వణికింది. తల్లి తండ్రి కూడా బయటకు వచ్చి చూస్తున్నారు. పావని తండ్రి తాగిన మైకంలో ఏదేదో మాట్లాడుతున్నాడు. చుట్టుపక్కల వాళ్ళంతా కూడా తిట్టడం ప్రారంబించారు "అర్ధరాత్రి ఏంటి గోల ?" అని. కావ్య తండ్రి సంగతి ఏంటో చూద్దామని వెళ్ళబోతుంటే కావ్య వెళ్ళవద్దని వారించింది.

         "నా కూతురు కనిపించడంలేదు. కావ్యా ?కావ్యా? నీకు తెలుసు ఎక్కడుందో చెప్పు. కావ్యా? కావ్యా?" అని పెద్దపెద్దగా అరుస్తున్నాడు పావని తండ్రి.

         చుట్టుపక్కల వాళ్ళందరూ కావ్య వంకే చూస్తున్నారు. అందరూ తన వంకే చూడడం కావ్యకు ఇబ్బందిగా ఉంది. తండ్రి వైపు చూసింది భయంగా. ఆయన కావ్య వంక "ఏమిటి ఇదంతా?" అన్నట్టు కళ్ళతో కోపంగా చూస్తున్నారు. కావ్య తడబడుతూ విషయమంతా చెప్పింది.

         కావ్య తండ్రి నెమ్మదిగా పావని తండ్రి దగ్గరకు వెళ్ళాడు. ఏదో సర్ది చెప్పి పక్కింటి శ్రీనుగాడు సహాయంతో రిక్షా ఎక్కించి పంపించారు.

         "ఇంకా పావని రాలేదన్న మాట, ఎందుకిలా చేసింది ఈ పిల్ల?" అని విసుక్కుంది కావ్య మనసులోనే.

         తండ్రి విసురుగా లోపలకు వెళ్ళి "కావ్యా"అని గట్టిగా అరవడంతో ఈ లోకంలోకి వచ్చింది. నెమ్మదిగా దగ్గరకు వచ్చి నిల్చుంది. తల పైకెత్తి చూసేలోపు చెంపకు చెళ్ళుమని తగిలింది తండ్రి చెయ్యి. ఏమయ్యిందో అని కావ్య తల్లి,నానమ్మ పరిగెత్తుకొని వచ్చారు. కావ్య బుగ్గ మీద చేతితో అలా నిల్చొని ఉండిపోయింది. 


"ఏం జరుగుతోంది ఇంట్లో? అందరూ ఎం చేస్తున్నారు? ఒక్క ఆడపిల్లను చూసుకోలేరా? ఎక్కడకు వెళ్తోంది, ఏం చేస్తోంది చూసుకోవద్దా? రేపటి నుండి నాకు చెప్పకుండా ఎక్కడకు వెళ్ళడానికి లేదు" అని చెప్పేసి లోపలకు వెళ్ళిపోయారు.

         "అలా పిల్లను పట్టుకొని బాదుతారా ఎవరైనా?" అని కావ్యను దగ్గరగా తీసుకుంది నానమ్మ.

         ఎప్పుడూ పల్లెత్తు మాట అనని తండ్రి ఈ రోజు చెయ్యి చేసుకోవడం తట్టుకోలేకపోయింది. పరిగెత్తుకొని గదిలోకి వెళ్ళి తలుపేసుకొంది కావ్య.

         "కావ్యా ...అమ్మాయ్ తలుపు తియ్యి" అని కంగారుగా అంది నానమ్మ.

         "నన్ను కొంచెం సేపు వదిలెయ్యి నానమ్మ. నాకేం కాలేదు. నువ్వెళ్ళి పడుకో" అంది కావ్య వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ.

         "అది కాదు. ముందు నువ్వు తలుపు తియ్యి" అంది నానమ్మ అక్కడే కూర్చొని. కావ్య తలుపు తీసేవరకు ఊరుకోలేదు. తలుపు తీసి కావ్య వెంటనే వెళ్ళి రెండు కాళ్ళు మడతపెట్టి ముఖం దాచుకొంది.

         "రేపే వెంకట్ కి ఫోన్ చేస్తాను. మీ ఇద్దరకి పెళ్ళి చేసేస్తే ఏ గొడవా ఉండదు" అంది నానమ్మ.

         "నానమ్మా అలాంటి పని చేసావంటే నేను ఇంకెప్పుడు నీతో మాట్లాడను" అని మొహం తిప్పేసి పడుకుంది కావ్య.

         "ఓరి భగవంతుడా అందరికి మంచి బుద్ధిని ప్రసాదించు" మనసులో అనుకుంది కావ్య పక్కకు తిరిగి పడుకుంటూ.

         మర్నాడు ప్రొద్దున్న లేచేసరికి కావ్య మూలుగుతూ కనిపించింది. ఏమయ్యిందా అని నానమ్మ దగ్గరకు వచ్చి చూసింది. కావ్య ఒళ్ళంతా కాలిపోతోంది.

         "కావ్యా? లే ఏమయ్యింది?" అని అంది నానమ్మ. కావ్యకి ఏమి వినిపించడం లేదు. రాత్రి జరిగిన సంఘటనే గుర్తుకు వస్తోంది. నానమ్మ కంగారుగా వెళ్ళి తండ్రిని పిలుచుకుని రావడం అంతా కలలాగా ఉంది కావ్యకు. తండ్రి హడావుడిగా డాక్టర్ దగ్గరకు తీసుకెళ్ళడం అంతా క్షణాల్లో జరిగిపోయింది. ఈ హడావుడిలో రాత్రి జరిగినది అంతా అందరూ కొంతవరకు మర్చిపోయారు.

         వారం రోజులు కదలడానికి లేదని చెప్పారు. ప్రొద్దున్న లేస్తూనే గుర్తుకు వచ్చింది కావ్యకు రేపటి నుంచి పరీక్షలు అని. పుస్తకాలు తీయబోయింది. నీరసంతో దబ్బున పడిపోయింది. 


"పడుకోకుండా ఏం చేస్తున్నావు?" అని తండ్రి లోపలకు రావడంతో సర్దుకొని మంచం పైన కూర్చొంది.

         "రేపటి నుండి పరీక్షలు నాన్నా" అంది కావ్య నీరసంగా.

         "చూడు! డాక్టర్ నిన్ను అస్సలు కదలకూడదని చెప్పారు. పరీక్షలు రాయకపోతే ఇప్పుడు మునిగిపోయేది ఏమి లేదు. ముందు నువ్వు పూర్తిగా కోలుకో అప్పుడు ఏం చెయ్యాలి అని నేను ఆలోచిస్తాను" అని అనేసరికి కావ్య తండ్రి వంక బేలగా చూసింది. "అది కాదు నాన్నా" అని ఏదో చెప్పబోయింది.

         "చూడు కావ్యా! నేను ఏం చేసినా నీ మంచి కోరే చేస్తాను అని నీకు నమ్మకం ఉంటే నేను చెప్పినట్టు నువ్వు వినాలి. ఇకనుంచి నేను తీసుకునే నిర్ణయాలు నీ భవిష్యత్తు మంచిగా ఆనందంగా ఉండాలనే, సరేనా? ఇక ప్రశాంతంగా పడుకో. ఇప్పుడు ఈ పరిస్దితిలో నువ్వు బయటకు వెళ్ళడం అంత మంచిది కాదు" అని చెంప మీద చిన్నగా రాసి వెళ్ళిపోయారు.

         నిన్న కొట్టిన చెంపమీద ఏదో మందు రాసినట్టు అనిపించింది కావ్యకి. ఆయన తీసుకున్న నిర్ణయాలు ఏంటి అని అడిగే ధైర్యం లేదు. ఇంట్లో ఎవరికి లేదు ఆ మాటకొస్తే.

         "ఏది జరిగినా, ఏ నిర్ణయమైనా ఇంక తన జీవితం తండ్రి చేతిలో ఉంది. మంచి అయినా చెడు అయినా ఇక తండ్రి చూపించిన దారిలో అడుగులు వెయ్యడం మాత్రమే తన కర్తవ్యం" అని అనుకుంది కావ్య.

         కళ్ళు తిరిగినట్టు అయ్యి కళ్ళు మూసుకుంది కావ్య. ఎందుకో బావ గుర్తుకు వచ్చాడు. "ఇంక ఇంతవరకేనా బావ? రేపు ఎక్కడకు వెళ్తుందో తన జీవితం. అక్కడ బావ, తండ్రి ఇద్దరు ఉండరు. వాళ్ళు లేని జీవితం తను బ్రతకగలదా? ఎంతమంది అమ్మాయిలు బ్రతకటం లేదు? తన తల్లి కూడా అలా వచ్చి కొత్త ప్రపంచం సృష్టించుకున్నదే కదా?" ఇలాంటి ఆలోచనలతో మనసంతా భారమయిపోయింది.

         చాలా మంది ఆడపిల్లలు పెళ్ళి గురించి కలలు కంటారు. కావ్యకు మాత్రం తన సురక్షితమైన ఈ చిన్ని లోకం నుండి విడిపోవడం అంటే పీడ కలలాగా ఉంది. ఏదో కావాలని ఉంది. ఏదో ఎవరికో చెప్పాలని ఉంది. మనసులోని ఆవేదనను చెప్పేందుకు మాటలు లేవు. వినేందుకు మనుషులు లేరు.

         సాయంత్రం సన్నజాజి పూలు కోస్తూ ఏదో ఆలోచిస్తోంది కావ్య. ఇంతలో పక్కింటి శ్రీను హడావుడిగా పైకి వచ్చి "మీ నాన్న గారికి ఒంట్లో బాగోలేదుట. డాక్టర్ దగ్గరకు తీసుకెళ్ళారు. స్కూల్లో పిల్లలు కనిపించి చెప్పారు" అన్నాడు. 

  "చూడు నాన్నగారు చాలా అస్దిమితంగా ఉన్నారు. ఇప్పటికే బావ పెళ్ళిలో జరిగిన దాని నుండి పూర్తిగా తేరుకోలేదు. ఇప్పుడు మళ్ళీ ఇలాంటివి వస్తే ఆయన తట్టుకోలేరు. ఆయన నీమీద ఎంతో ప్రేమ పెట్టుకున్నారు. నీకు వేరే ఊరిలో మంచి కాలేజ్ లో ఇంజినీరింగ్ లో సీట్ వచ్చినా పెళ్ళి అయ్యాక ఎలాగూ దూరమయిపోతావని నిన్ను విడిచి ఉండలేక, ఉన్న నాలుగు రోజులూ కళ్ళెదుటే ఉండాలని అనుకొని ఇక్కడే చేర్చారు. ఇలాంటిది ఏదన్నా జరిగితే ఆయన మనసు విరిగిపోతుంది." అంది అమ్మ ఏడుస్తూ. 

         "నిజంగా నాకేమి తెలియదమ్మా" అంది కావ్య తనూ ఏడుస్తూ ఇంకా ఏమి చెప్పాలో తెలియక. 

         "సరే నువ్వు వెళ్ళి టిఫిన్ తిను. నేను ఎలాగో నాన్నగారికి నచ్చచెపుతాను. ఏడవకు కళ్ళు తుడుచుకో" అంది అమ్మ ప్రేమగా. 

         కావ్య ఏమి తప్పు చేసి ఉండదని ఆవిడకు తెలిసినా ఎక్కడో ఒక భయం. ఆడపిల్లను కన్న ప్రతి కన్న వాళ్ళకు ఉండే భయమే ఆవిడను అనుమానించేలా చేసాయి. ఒక మంచి నిర్ణయం అనేది మనిషికి తనకు ఉన్న అనుభవాలను తూచి ఆలోచించి తీసుకోవడం వల్ల వస్తుంది. కానీ ఆ అనుభవం అన్నది కొన్ని తప్పులు చేసి తప్పు ఒప్పులు తెలుసుకోవడం వల్ల వస్తుంది. ఒక మధ్య తరగతి ఆడపిల్లకు నిర్ణయం తీసుకునే అవకాశమే లేకుండా చేస్తుంది లోకం. ఒక తప్పు చాలు ఆమె జీవితం అంతా శిక్ష అనుభవించడానికి. అందుకే ఆడపిల్లలను అందమైన గాజు బొమ్మల్లా పెంచుతారు. అవి విరిగి పోకుండా కాపాడుకోవాలని చూస్తారు. ఈ గాజు బొమ్మను ఇంకొకరి ఇంట్లో అందంగా అలంకరించేవరకు కంటికి నిద్ర లేకుండా జీవిస్తారు. కానీ ఆ గాజు బొమ్మలోనూ ఒక మనసు ఉంటుందని చాలా మంది గుర్తించరు. గుర్తించినా గౌరవంగా జీవించడం ముందు దానికి అంత ప్రాముఖ్యం లేదని భావిస్తారు. 

         కావ్య తండ్రి ముందే భోజనం తినేసి వెళ్ళి పడుకున్నారు. కావ్యకు దుఖః ముంచుకొచ్చింది. తండ్రి ఒక్క మాట మాట్లాడి ఉంటే బాగుండు అని. ఏదో తిన్నాను అన్నట్టు తిని వెళ్ళి పడుకుంది. ఆలోచనలతో నిద్ర దూరమయ్యింది. 

         "ఇంకో నెల రోజుల్లో పరీక్షలు. మనసు దేని మీద లగ్నం కావటం లేదు. అన్నివైపుల నుండి ఏదో రకంగా ఇబ్బందులు వస్తూనే ఉన్నాయి. ఇప్పుడు చదవాలని ఏదో సాధించాలని లేదు. తండ్రికి నచ్చిన విధంగా నడచుకోవడమే తనకి ముఖ్యం" అనుకుంది కావ్య. 

         ఆమె కన్నీళ్ళకి తలగడే తోడుగా నిలిచింది అ రాత్రంతా. 



కావ్యకు ఇలాంటి ప్రేమలేఖలు రావడం ఏమీ కొత్త కాదు. కానీ తండ్రి దృష్టిలోకి వెళ్ళడం మొదటిసారి. కాలేజ్ లో చేరిన మొదటి రోజు నుండి ఆమె ఇదంతా అనుభవిస్తూనే ఉంది. మౌనంగా సంఘర్షణ పడుతూనే ఉంది. మొదట్లో ఆమెకు ఒకరకంగా ఇలా తన కంటూ ప్రత్యేకత చూపిస్తున్నందుకు ఏదో తెలియని సంతోషం కలిగింది, తెలియని గిలిగింతలకు లోనయ్యింది. రెండు రోజులు వెంట పడ్డ అబ్బాయి మరునాడు రాకపోతే ఎందుకు రాలేదా అని ఎదురు చూసేది. ఆమె వెంట పడ్డ అబ్బాయిలు అలుపు ఎరగకుండా తిరుగుతూనే ఉన్నారు. ఒక్కొక్కసారి పాపం అనిపించేది. ఎండలో వానలో ఎదురుచూసేవాళ్ళు. కావ్య వాళ్ళని చూసి చిరాకు పడినప్పుడల్లా పావని మండిపడేది. "పాపం నీకోసం వస్తే అలా మూతి తిప్పుకుంటావేంటి? అదే నా వెంట పడితేనా ఎంత గర్వపడేదాన్ని" అని వెక్కిరించేది.

         ఆ వెంట పడ్డవాళ్ళలో కొంతమంది కాలక్షేపానికి వచ్చినవారు ఉన్నారు. కొంత మంది నిజంగా ప్రేమించి ఆరాధించినవారూ ఉన్నారు. ఇంకొంత మంది బెదిరించి బయపెట్టినవారు ఉన్నారు. కావ్య మాత్రం ఎవరికి ఎలాంటి సమాధానం ఇచ్చేది కాదు. దానికి చాలా మంది గిట్టని వారు "అందమైనదని పొగరు" అని కూడా బిరుదు ఇచ్చారు.

         కావ్య పట్టణంలో ఉన్నా సామాన్యంగానే ఉండేది. తండ్రికి నచ్చని బట్టలు కట్టుకునేది కాదు. ఆమెకు కొత్త సంవత్సరం వస్తోంది అంటే భయంగా ఉండేది. ఆమెకు లేఖలు రాయాలని తపించే వాళ్ళు కోకొల్లలు. తండ్రికి తెలియకుండా ఎన్నో చింపి పారేసింది. చివరకు ఆమె ఇంటి చివరన ఉండే మెడికల్ షాప్‌కి కూడా తన పేరిట రావడం ప్రారంభించాయి. కొంత మంది ఆడపిల్లల పేర్లతో రాస్తే ఇంకొందరు ఆమె వెళ్ళే దార్లో విసిరేవాళ్ళు. ఇదంతా చూడగా చూడగా ఆమెలో భయాన్ని పెంచాయి.

         పావని దగ్గరకు చెల్లాయ్ అని సహాయంకోసం వచ్చిన వారు ఉన్నారు. పావని వాళ్ళకు సపోర్ట్ చేసినప్పుడల్లా కావ్యకు కోపం వచ్చేది. "ఇంత మందిలో ఎంత మందిని ప్రేమించమంటావు? ప్రేమ అంటే మంచినీళ్ళు తాగినంత తేలికగా చెప్తున్నావు. వీళ్ళల్లో ఎంత మందికి దాని అర్ధం తెలుసు? ఒకడు నేను ఇంటర్లో ఉన్నప్పుడు వెంటపడిన వాడు డిగ్రీ లోకి వెళ్ళేసరికి ఆ కాలేజ్ దూరం అని తెలిసి ఇంకో ఇంటర్ అమ్మాయి వెంటపడ్డాడు. అతనినా ప్రేమించాలి? ఇంకొకడు వెంట పడి మా అమ్మ నాకు సంబంధాలు చూస్తోంది అండి. ఎంత కట్నం వచ్చినా వద్దనుకొని మీ కోసం ఎదురు చూస్తున్నా అన్నాడు. కట్నం తీసుకోకుండా వదిలెయ్యడం అతి పెద్ద త్యాగం అన్నట్టు మాట్లాడే అతనిని ప్రేమించనా? నేను ఇలాగే బాగున్నాను తల్లి. నన్ను వదిలెయ్యి" అని కోపంగా జవాబు చెప్పేది.

         చాలా మంది అమ్మాయిలకన్నా కావ్యకు ఒకింత ఆలోచన ఉంది అని చెప్పాలి. పావని కావ్య కన్నా చదువులో చాలా తెలివైనది. కాని కొన్ని విషయాల్లో పావని కన్నా కావ్య ఆలోచనతో ప్రవర్తిస్తుంది. 


 తల్లి, తండ్రి ఏదో పనిమీద బయటకు వెళ్ళడంతో నానమ్మ పక్కన చేరింది కావ్య. ఇంట్లో మనసు విప్పి మాట్లాడగలిగే ఒక్కే మనిషి ఆవిడ. ఏ విషయం అయినా భళ్ళున కుండ బద్దలు కొట్టినట్టు చెప్తుంది. దానికి ఎవరు సనుక్కున్నా, పట్టించుకోక పోయినా అవిడ దారి ఆవిడది .అందుకే ఆవిడకు చివరిదాకా ఏదీ తెలియనివ్వరు.

         కావ్య ఏదో ఆలోచనలో ఉండడం గమనించి, "ఏమిటి ఏమయ్యింది? మొహం అలా నీరసంగా ఉంది? ఒంట్లో గానీ బాగోలేదా?" అని దగ్గరగా వచ్చి నుదురు పట్టుకొని చూసింది.

         "అదేం లేదు నానమ్మ. నేను బాగానే ఉన్నాను" అంది కావ్య.

         "బాగానే ఉండడం ఏమిటీ? తిండి సరిగ్గా తినవు. కాలేజ్, చదువు అని తిరుగుతావు. ఇప్పుడే సరిగ్గా తినాలి. ఆరోగ్యం ఏమవుతుందే?" అంది ప్రేమగా మందలిస్తూ.

         ప్రేమగా పలకరింపు కోసం ఎదురు చూస్తున్న కావ్యకు ఏడుపు తన్నుకు వచ్చింది. కళ్ళు తుడుచుకుంటూ నానమ్మ వంక చూసింది.

         "ఏమిట్రా ఏమయ్యింది ఎందుకు ఏడుస్తున్నావు? ఎం జరిగింది అసలు" అంది నానమ్మ కంగారు పడుతూ.

         "ఏం లేదు నానమ్మ ఇది బాధ కాదు. నీ ప్రేమ" అంది కావ్య రెండు బుగ్గలు గట్టిగా లాగుతూ.

         "హమ్మయ్య ఇలా నువ్వు అల్లరి చేస్తే గానీ నా మనసు కుదుట పడదు. ఏమిటో ఇలా దిగులుగా ఉంటే ఏమిటో అని కంగారు పడ్డాను" అంది నానమ్మ.

         "నానమ్మ ఒకటి అడుగుతాను చెప్తావా?" అడిగింది కావ్య.

         "ఏమిటే అడుగు. నేనెప్పుడైనా దాచానా ఏదైనా నీ దగ్గర? అడుగు" అంది నానమ్మ మామూలుగా.

         "ఎవరిని అడిగే దైర్యం లేక అడగలేదు. అక్కడ పెళ్ళిలో ఏం జరిగింది? నాన్న ఎందుకు బావతో కోపంగా మాట్లాడారు?"

         "అదా? అదీ..." అని తటపటాయించింది నానమ్మ.

         "ఏం నానమ్మా చెప్పవా?" బ్రతిమిలాడింది కావ్య.

  "అదేం లేదురా. మీ నాన్న ఎట్టి పరిస్తితుల్లో నీకు తెలియకూడదు అని చెప్పాడు. ఈ రోజు కాకపోతే రేపైనా తెలుస్తుంది కదా నీకు. నేను చెప్పాను అని తెలిస్తే కోపగించుకుంటాడు. ఒకప్పుడు మీ తాతయ్యకు భయపడని నేను ఇప్పుడు వీడికి భయపడుతున్నా" అని కొంచెం సేపు ఆలోచించి మళ్ళి తనే చెప్పడం ప్రారంభించింది.

         "ఏముంది మీ మామయ్య , హరిణి బుద్ది తెలుసు కదా? సంతోషం గానే వెళ్ళాము. కాని అక్కడికి వెళ్ళాక తెలిసింది. అక్కడి పరిస్తితి వేరే అని. నాన్నని కనీసం పలకరించడం కూడా లేదు. వెంకట్, అత్తయ్య మాత్రమే వచ్చారు. వచ్చేటప్పుడు మామయ్య మీ నాన్నాని గదిలోకి తీసుకెళ్ళి ఏదో మాట్లాడాడు. ఆతరువాత తెలిసింది. నీ పెళ్ళి వీలైనంత తొందరగా చెయ్యమని డబ్బు దానం చేసాడు ఆ మహానుభావుడు. ఏమీ అర్ధం కాని మీ నాన్న అయోమయంలో పడ్డాడు. దానికి వెంకట్ మీద ఎదైనా ఆశలు ఉంటే వదులుకోమని. ఇంకా డబ్బు అవసరమైతే పంపుతానని చెప్పాడు. సంగతి అర్ధమైన మీ నాన్న ఆ డబ్బు ఆయన మొహం మీదే కొట్టి కోపంగా వచ్చేసాడు. వెంకట్, అత్తయ్య ఎంత చెప్పినా వినకుండా వచ్చేసాడు. నేను మీ అత్తయ్య అక్కడ ఇక్కడ నచ్చచెప్పలేక నోరు మూసుకొని ఉండిపోయాము. అదీ జరిగిన సంగతి" అంది నానమ్మ తల పట్టుకొని.

         "నా వల్ల అందరికి ఎంత బాధో కదా? అసలు నేను పుట్టకుండా ఉంటే బాగుండేది" అంది కావ్య కోపంగా.

         "ఏమిటీ పిచ్చి మాటలు? ఎవరి బుద్దో చెడిందని నిన్ను నువ్వు నిందించుకోవడం ఏమిటి? ఎవరి ప్రవర్తనకు వాళ్ళే బాధ్యులు. ఇంకొకరు కాదు. పిచ్చి ఆలోచనలు పెట్టుకోకుండా హాయిగా ఉండు" అంది నానమ్మ బుగ్గ మీద చిన్నగా కొడుతూ.

         "నాన్న నాతో ఇదివరకులా మాట్లాడట్లేదు నానమ్మ. నాకు బెంగగా, భయంగా ఉంది. రాత్రి పడుకున్నా నిద్ర రావడం లేదు .ఇదివరకులా ఎప్పుడూ మనం హాయిగా సంతోషంగా ఉండలేమా? నాకింకేమి వద్దు" అంది కావ్య ఏడుస్తూ నానమ్మని చుట్టుకు పోయి.

         "పిచ్చి పిల్లా ఇవన్ని జీవితంలో నీకు మొదటి చేదు అనుభవాలు. ఇలాంటివి ఎన్నో మనం ఎదుర్కోవాల్సి వస్తుంది. మంచి, చెడు అన్నవి అన్నదమ్ముల్లాంటివి. అన్నిటిని మనం అనుభవించాల్సి వస్తుంది. అన్నీ మంచి రోజులు, అంతా సంతోషమే, జీవితం కాదు. అలాగే అంతా చెడు కాదు. రెండిటి కలయికే జీవితం. అన్నింటిని ఎదుర్కొని సమస్యను సులభపరుచుకోవాలి. పోను పోను నీకే అర్ధం అవుతుంది. ఇంక నాన్న సంగతి అంటావా, వాడికి తెలిసిన విధంలో సమస్యలను ఎదుర్కొంటూ బాధ్యతలని మోస్తున్నాడు. నీ మీద ప్రేమ లేక కాదు. ధైర్యంగా ఉండు " అని నచ్చ చెప్పడానికి ప్రయత్నం చేసింది నానమ్మ. 



         కావ్యకు కాస్త తెరిపిగా ఉంది నానమ్మ దైర్యం చెప్పడంతో. ఒక్క చిన్న మాట చాలు ఆప్యాయంగా, ఎవరికైనా కొండంత బలాన్ని ఇస్తుంది.

         ఆ రోజు ఆదివారం కావడంతో కావ్య తండ్రి ఇంట్లోనే ఉన్నారు. కావ్య తన పనులు చేస్తూనే ఒక కంట తండ్రిని గమనిస్తోంది. ఆయన మనసులో ఎం జరుగుతోందో తెలుసుకోవాలని ఉంది. ఈ నిశబ్దం భరించలేకుండా ఉంది. ఆయన తల్లిని ఏదన్నా అడిగినప్పుడు తానే పరుగెత్తుకెళ్ళి అందిస్తోంది. అయినా ఆయన మొహంలో ఏమి మార్పు లేదు. "పెద్దవాళ్ళు ఇలా బెట్టు చేయడం మామూలే. చిన్నవాళ్ళే సర్దుకొని వారి కనుగుణంగా నడచుకోవాలి" అని చెప్పిన తండ్రి మాటలే గుర్తుకు వచ్చాయి. దైర్యం చేసి దగ్గరగా వెళ్ళింది.

         "నాన్నా...." అని పిలిచింది కావ్య. గొంతులో చిన్న వణుకు.

         ఆయన తల పైకెత్తి చూసారు కావ్య వంక. కావ్య కళ్ళల్లో కన్నీళ్ళు ఏ నిముషంలోనైనా ప్రవహించేలా ఉన్నాయి.

         "ఫైనల్ పరీక్షలు ఎప్పుడు?" అని అడిగారు ఆయన.

         "వచ్చే వారం నుండి " అని చిన్నగా సమాధానం ఇచ్చింది.

         "మరి ఈ పనులన్ని నీకెందుకు వెళ్ళి చదువుకో " అన్నారు చేతిలో పేపర్ వంక చూస్తూ.

         ఇంకా ఉండబట్టలేక "నన్ను క్షమించండి నాన్నా. నావల్ల మీకు అన్నీ కష్టాలు" అని ఏడుస్తూ ఆయన కాళ్ళ దగ్గర కూర్చుండి పోయింది.

         "ఛ ఏడవకు. ఇప్పుడేమయ్యిందనిలే కళ్ళు తుడుచుకో" అని పైకి లేపి పక్కన కూర్చోపెట్టుకున్నారు.

         "మీరు నాతో మాట్లాడకపోవడం నాకు చాలా బాధగా ఉంది నాన్నా. నేను ఏదన్నా తట్టుకోగలను కానీ మీరు మాట్లాడకపోతే భరించలేను" అంది కావ్య ఏడుస్తూ.

         "నాకు ఎన్నో ఆలోచనలు. నీ మీద ప్రేమలేక కాదు. ఇది నిన్ను ఇంత బాధిస్తుందని నేను అనుకోలేదు. నువ్వు ఏమి తప్పు చేయనప్పుడు నువ్వెందుకు బాధపడడం? ఊరుకో" అన్నారు చిరునవ్వుతో.

         "మీ కావ్య మీకు బాధ కలిగించే పని ఎప్పుడూ చెయ్యదు నాన్నా, నన్ను నమ్మండి" అంది కావ్య.

         "నాకు తెలుసురా అది. కాని ఒకప్పుడు పరిస్తితులు మనలని వేరేలా ఆలోచించేలా చేస్తాయి. నీ తండ్రి గొప్పవాడు ఏమీ కాదు. ఒక మామూలు తండ్రిని. అందరిలో ఉండే భయాలే నాకూ ఉన్నాయి. నువ్వు బాగుండాలనే నేను కోరుకునేది. అంతే, అంతకన్నా ఇంకేమి లేదు. నీ మీద ఎలాంటి మచ్చ రాకూడదు అనే నా ప్రయత్నం" అన్నారు ఆయన కళ్ళు తుడుచుకుంటూ.

అక్కడే నిల్చొని వింటున్న కావ్య తల్లి కూడా కొంగుతో కళ్ళుతుడుచుకుంది.

         "బాగుందిరా మీ వరస. అందరూ ఇలా కళ్ళ నీళ్ళు పెట్టుకోవడం, ఇప్పుడేమయ్యిందని? ఎవరో ఏదో అంటారని మనం బతకడం మానేస్తామా?" అంటూ నానమ్మ వచ్చింది.

         "పిచ్చి పిల్ల మానసికంగా దానిని ఎందుకు హింస పెడతారు? దానికి ధైర్యం చెప్పాల్సింది పోయి మీరు
చేతకాని వాళ్ళలా మాట్లాడడం ఏమీ బాగోలేదు. మనసులో ప్రేమలు పెట్టుకొని ఏం లాభం పైకి చూపించుకోనంతవరకు. ఎవరో ఏదో పిచ్చి రాతలు దీనికి రాస్తే దీనిదా తప్పు? వాటిని ఎదుర్కొనే ధైర్యం నేర్పాలి కాని, దానిని దోషిలాగా ఏదో తప్పు చేసినట్లు అది అనుకొనేలా మనం నడుచుకోవడం బాగుందా?" అని గట్టిగా చివాట్లు పెట్టింది నానామ్మ.

         చెప్పింది తల్లి కాబట్టి ఇంక ఏమీ అనలేక ఆవిడ చెప్పినది నిజమే అని మాట్లాడకుండా ఉండిపోయారు కావ్య తల్లిదండ్రులు.

         "నానమ్మా నాన్నని ఎందుకు తిడతావు?" అంది కావ్య కోపంగా.

         "బాగుందే నేను నీకోసం వాదిస్తుంటే నువ్వు నా మీద పడతావేంటి? అవునులే ఎంతైనా నీకు మీ అమ్మా నాన్నే ముఖ్యం. ఈ ముసలిది ఎవరికి అక్కర్లేదు" అంది నానమ్మ కోపం నటిస్తూ.

         అందరి ముఖంలో చిరునవ్వు విరిసింది. తండ్రికి బుగ్గమీద చిన్న ముద్దిచ్చి పరిగెట్టుకొని నానమ్మ దగ్గరకు వెళ్ళి కౌగలించుకొంది కావ్య.

         "నువ్వు నా మంచి స్నేహితురాలివి కదా?" అని నానమ్మకు కూడా ఒక ముద్దు ఇచ్చింది కావ్య.

         ఎవరో తలుపు కొట్టినట్లు చప్పుడు వినిపించి కావ్య తలుపు తీసింది. పావని ఇంటి పక్కన ఉండే నూనె కొట్టతని పదేళ్ళ పిల్లాడు నిల్చొని ఉన్నాడు. "పావని అక్క కనిపించడం లేదంట. వాళ్ళ అమ్మగారు మిమ్మలిని అడిగి రమ్మన్నారు ఇక్కడ ఉందేమో" అని అప్పచెప్పినట్టు చెప్పాడు. కావ్య గుండె ఒక్కసారి ఝల్లుమంది.

         "ఎవరే వచ్చారు?" అని వెనక నుండి కావ్య తల్లి కేక పెట్టింది.

         "పావని ఇంటి పక్కన పిల్లాడు అమ్మ" అని తల్లికి చెప్పి"నేను వస్తాను నువ్వు వెళ్ళు"అని చెప్పి పిల్లాడిని పంపించేసింది.

         కావ్యకు చేతులు కాళ్ళు ఆడటం లేదు. "ఈ పిల్ల ఏం చేసిందో? అంతా బాగుంది అనుకునే సమయానికి ఇలా కొత్త సమస్య వచ్చి పడింది" అనుకుంది కావ్య మనసులో. 


( ఇంకా ఉంది )

కాలేజ్ మొదలు అయ్యింది. ఎప్పటిలాగా ముందు పావని ఇంటికి వెళ్ళింది. తలుపు తట్టి లోపలకు వెళ్ళింది. అక్కడ పావని తండ్రి తాగి పడి ఉన్నాడు. ఆ గదంతా అదొక ఘాటైన వాసనతో నిండిపోయింది. ఆమెకు వాంతి అయ్యేంతగా వికారం పుట్టింది. ఇలాంటి ప్రదేశంలో రోజు ఎలా ఉండగలుగుతుందో పావని అనిపించింది. అక్కడే పావని తల్లి కనిపించి పలకరించి పావని పొద్దున్నే వెళ్ళిపోయింది అని చెప్పింది. తను రాకుండా ఎప్పుడు వెళ్ళదు .అలాంటిది మొదటి సారిగా ఇలా చేసింది. కాలేజ్ కి వెళ్ళినా ఏమి చెప్తున్నా ఆమెకు ఒక్క ముక్క ఎక్కలేదు. పావని కాలేజ్ కి రాకపోవడం వింతగా ఉంది. సాయంత్రం పావని ఇంటి దగ్గర కావ్య కోసం ఎదురు చూస్తోంది.

         "ఎక్కడకు పోయావు రోజంతా కాలేజ్ కి కూడా రాలేదు? నేను ఎంత కంగారు పడ్డానో తెలుసా?" అంది కావ్య.

         "అమ్మా తల్లీ అరవకు. అమ్మ అడిగితే కాలేజ్ నుండే వస్తున్నా అని చెప్పు. సెలవుల్లో ఎక్కువ బయటకు వెళ్ళనివ్వలేదు అమ్మ. అందుకే ఇలా వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. మేము ఇద్దరం ఒకరినొకరు చూడకుండా ఉండలేకపోతున్నాము" అంది పావని సిగ్గుపడి మెలికలు తిరుగుతూ.

         "అంటే రోజురోజుకి అబద్ధాల చిట్టా పెద్దది చేస్తున్నావు అన్నమాట" అంది కావ్య.

         "కొన్ని సార్లు అబద్ధాలు చెప్పక తప్పదు" అంది పావని.

 "కానీ ఇదంతా మీ వాళ్ళకి తెలిస్తే ఏమవుతుంది అని భయం లేదా నీకు?" అడిగింది కావ్య.

         "తెలిసినా నా గురించి భాధపడతారని నేను అనుకోను. నేను కూడా మా అమ్మలాగా తయారవ్వలని అనుకోవట్లేదు. కావాలని అనుకున్నా అమ్మ నాకు ఎలాంటి సహాయం చెయ్యలేదు. నాన్న తెలివిగా ఉన్న కొంతసేపులో అమ్మతో దెబ్బలాడటమే సరిపోతుంది. నేను ఏం చెయ్యాలి అని నేనే నిర్ణయం తీసుకుంటాను" అంది పావని.

         "కానీ నాకు ఈ ప్రేమలూ అవి సరికాదు అనిపిస్తుంది. అమ్మా నాన్నా చెప్పినట్టు విని జీవితం గడిపేస్తే హాయిగా ఉంటుంది అనిపిస్తుంది" అంది కావ్య.

         "ఏమిటి పాత సినిమాల్లో హీరోయిన్ లాగా మాట్లాడుతున్నావు?" ఆశ్చర్యపడుతూ అడిగింది పావని.

         "కొన్ని కొన్ని అనుభవాలు అలా మాట్లాడిస్తాయి" అంది కావ్య నిస్సారంగా.

         కావ్య ఎదో చెప్పబోయేలోపు పావని అడ్డుపడింది. "నాకు ట్యూషన్ టైమ్ అయ్యింది. నీ బాధలు ఇంకెప్పుడైనా వింటాను. అయినా నీకేం బాధలు చెప్పు. ఉన్నా అవి నాకన్నా తక్కువే అయి ఉంటాయి."

         "అంటే నాకేమి బాధలు ఉండవనా నీ ఉద్దేశ్యం, లేక నా బాధ బాధ కాకుండా పోతుందా?" అంది కావ్య కోపంగా.

         "ఒప్పుకుంటాను సరేనా? రేపు మాట్లాడుదాం" అని పావని వెళ్ళిపోయింది.

         కావ్యకు ఇప్పటివరకు చెక్కుచెదరని వాళ్ళిద్దరి స్నేహం మధ్యన ఎవరో వచ్చినట్లు అనిపించింది. ఎప్పుడూ తనకోసం ఇతరులతో పోట్లాట పెట్టుకునేది. ఇప్పుడు తన మాటలు వినే టైమ్ లేనట్టు వెళ్ళిపోయింది. కావ్య చాలా బాధ పడింది.

         ఆ తరువాత మెల్ల మెల్లగా పావని పొద్దున్న కావ్య కన్నా ముందు వెళ్ళిపోవడం ప్రారంభించింది. మధ్యలో ఎన్నో సార్లు కాలేజ్ కి రాకపోవడం, తన కోసం కావ్య చేత అబద్దాలు చెప్పించటం చేసింది. ఇవన్నీ తప్పు అని తెలిసినా ఏమి చెప్పలేక మౌనంగా ఉండిపోయింది కావ్య. స్నేహంలో ఎన్నో రహస్యాలు దాస్తాము, ఎన్నో చెప్పుకుంటాము, అవి స్నేహితులతోనే రహస్యంగా ఉండిపోతాయి. కావ్య కూడా అలా పావని రహస్యాలను కాపాడుతూ వచ్చింది.

***        ***        ***        ***

చూస్తూ చూస్తూనే వేసవి కాలం వచ్చేసింది. పెళ్ళి ముహూర్తాల జోరు. కావ్య పెద్ద బావ పెళ్ళి ముహూర్తం పెట్టినట్టు ఫోన్ చేసారు. ఒక పక్క ఆనందంగా ఉన్నా మళ్ళీ హరిణి ,మామయ్యకు ఎదురు పడటం ఇష్టం లేదు. ఏమి ఉన్నా లేకపోయినా ఆమెకు స్వాభిమానం పుట్టుకతోనే వచ్చింది. అనుకోకుండా అదృష్టం కలిసివచ్చినట్టు ఆమెకు పరిక్షల సమయంలోనే పెళ్ళి ముహూర్తం పెట్టారు. కార్ లో కావ్య మేనత్త ,మామయ్య పిలవడానికి వచ్చారు. ఇదివరకు ఉన్న ఉత్సాహం వాళ్ళలోనూ లేదు. ఏదో మార్పు ఉండడం కావ్య తండ్రి గమనించాడు. మేనత్త దగ్గరగా వచ్చి కావ్య నుదుటి మీద ముద్దు పెట్టుకుంది.

         "ఎవరెలా మారినా నువ్వు మాత్రం ఇలానే ఉండు. ఈ అత్తయ్య మీద కోపం లేదుగా?" అంది ప్రేమగా.

         కావ్యకు కళ్ళళ్ళో నీళ్ళు తిరిగాయి. "లేదు అత్తయ్య అదేం లేదు" అంది కావ్య.

         "నిన్ను నా దగ్గర ఉంచేసుకోవాలనుకోవడం నా స్వార్దమే. కాని ఏం చెయ్యను? నాకు ఇష్టమైన వాళ్ళు నా దగ్గరే ఉండాలనుకున్నాను. నా వైపు నుండి ఆలోచించాను కాని నీ వైపు నుండి ఆలోచించలేదు. నన్ను క్షమించురా" అంటూ...

         "నువ్వు ఈ పెళ్ళి విషయం నచ్చక కోపంగా వెళ్ళిపోయావని హరిణి ,వెంకట్ మాట్లాడుకోవడం విన్నాను. నాకు మనసులో విషయాలు దాచుకోవడం తెలియదు, నా మనసులో ఉన్నది ఉన్నట్టు చెప్పేస్తున్నాను" అని కొంచెం సేపు ఆగి...

         "వెంకట్ కి నువ్వంటే ప్రాణం అని నాకు తెలుసు. ఒక తల్లిగా వాడు అనుకున్నది జరగాలని నా కోరిక. పైకి చెప్పక వాడు, మీ మామయ్య ముందు గెలవలేక నేను ఇద్దరం ఎప్పుడూ ఓడిపోతాము. ఆఖరివాడనో ఏమో నాకు వాడు బాధపడితే చూడలేను. నీ ఆలోచనల్లో ఏ మాత్రం మార్పు వచ్చినా నా కన్నా సంతోషించే వాళ్లు ఉండరు. ఇప్పుడు కూడా నేను ఇలా చెప్పాను అని తెలిస్తే వెంకట్ మండిపడతాడు .కాని వాడి కున్న ఓర్పు నాకు లేదు. అందుకే చెప్తున్నా. ఆలోచించు సరేనా?" అని లేచింది.

         కావ్య తల అడ్డంగా మాత్రం ఊపింది. "కానీ ఎవరికి మాత్రం అర్దం అవుతుంది తన బాధ? తన కిష్టమైన వాళ్ళు బాధపడకూడదు అనే కదా తను ఇదంతా చేసింది" అని మనసులోనే తనకు తాను సముదాయించుకుంది.

         పెళ్ళికి కావ్య వాళ్ళ నానమ్మ ,తండ్రి మాత్రం వెళ్ళి వచ్చారు. కావ్య పరీక్షలు సాకుతో ఊండిపోయింది. కావ్య కు తోడుగా ఆమె తల్లి ఉండిపోయింది. తండ్రి పెళ్ళికి వెళ్ళి వచ్చిన దగ్గర నుండి అదో రకంగా ఉండడం చూసింది కావ్య. తల్లి తండ్రి ఏదో మాట్లాడుకోవడం తను రాగానే తప్పించుకోవడం గమనించింది. ఇంట్లో ఎప్పుడూ లేని నిశబ్ద వాతావరణం ఏర్పడింది.

కావ్యకు తండ్రి వైపు చూడాలన్నా, ఏదన్నా మాట్లాడాలన్నా ఏదో బెరుకుగా ఉంది. ఎప్పుడూ ఆయనని ఇలా చూడలేదు కావ్య. ఆయన మొహంలో ఏదో తెలియని బాధ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. అయనను బాధ పెట్టే విషయం ఏదో బావ పెళ్ళిలో జరిగింది అని మాత్రం అర్ధం అయ్యింది. అది ఏమయ్యుంటుందో కూడా కావ్యకు తెలిసినా ఆ విషయంలో తండ్రితో మాట్లాడే ధైర్యం లేదు.

         కావ్యకు తండ్రి అంటే చాలా ఇష్టం. తల్లి ఎప్పుడైనా అడపా దడపా తిట్టడం చూసింది కాని తండ్రి ఎప్పుడూ గట్టిగా ఒక్క మాట అన్నది లేదు. చిన్నప్పటి నుండి డబ్బు లేకపోయినా ఎప్పుడూ సంతోషంగానే ఉన్నారు. కావ్యకి ఏ మాత్రం జ్వరం వచ్చినా రాత్రంతా పక్కనే కూర్చునేవారు నిద్రపోకుండా. ఏ చిన్న అలికిడి అయినా "ఏరా కావ్య ఏమయ్యింది?" అని పరిగెత్తుకొని వచ్చేవారు. ఆయన ఉన్నారు అని ఒక ధైర్యం ఎప్పుడూ కావ్యకు ఉండేది. కావ్య ఎప్పుడైనా దేనికైనా నిరాశపడినా ఆయన నవ్వుతూ "ఇదేమంత పెద్ద విషయమా?" అని ధైర్యం చెప్పినప్పుడల్లా ఎంతో ఊరట కలిగేది. కావ్యకు ఎప్పుడూ పెరిగి పెద్దవకుండా ఉండిపోతే బాగుండేది అనిపించింది.

         కావ్యకు దేని మీద దృష్టి నిలవడం లేదు. ఆమెకున్న ఒకే ఒక ఆధారం తన స్నేహితురాలు. ఆమె కూడా దూరం అయిపోయినట్టు అనిపిస్తోంది. చదవటానికి పుస్తకాలు ముందేసుకుందే కాని ఒక్క ముక్క ఎక్కటం లేదు. ఆలోచనలతోనే సమయం గడిచిపోతోంది.

***        ***        ***

         రోజులు చాలా నెమ్మదిగా గడుస్తున్నాయి. ఆ రోజు కావ్య బయటకు వెళ్ళి ఇంటికి వచ్చేసరికి ఇంటి బయట అత్తయ్య వాళ్ళ కార్ చూసింది. "మళ్ళీ ఏం జరగబోతుందో దేవుడా?" అని లోపలకు వెళ్ళింది. ముందు ఎవరూ కనిపించకపోయేసరికి వెనుక వరండాలోకి చూసింది. పడక కుర్చీలో తండ్రి, పక్కనే వెంకట్ కూర్చున్నారు. ఇంకొక పక్కన అమ్మ, నానమ్మ. తండ్రి కోపంగా మాట్లాడడం వినిపించింది.

         "చూడు వెంకట్ నాకు నీ మీద, అమ్మ మీద కోపం లేదు. కానీ అక్కడ జరిగిన దానికి చాలా బాధగా ఉంది. నువ్వు వచ్చి క్షమాపణ చెప్పవలసిన అవసరం లేదు. ఏది ఎలా జరుగుతుందో అలా జరగని. నువ్వు ఎప్పటిలాగే రావచ్చు వెళ్ళచ్చు, కాని ఈ విషయంలో ఇంకా మాట్లాడద్దు" అనేసి వెళ్ళిపోయారు. కావ్య తల్లి కూడా అయన నిర్ణయమే తనది అన్నట్టు వెనుకాలే వెళ్ళిపోయింది.

         వెంకట్ ఏమి చెప్పాలో తెలియక అలా ఉండిపోయాడు.కావ్య నానమ్మ మాత్రం వెంకట్ దగ్గరగా వచ్చి కూర్చుంది.

 "వీళ్ళందరూ ఇంతేరా చచ్చినా మారరు. ఎవరి పట్టుదల వాళ్ళది. దేశం ఎక్కడికో వెళ్ళిపోవాలని, ఆకాశంలోకి దూసుకుపోవాలి అని అనుకోవడమేకానీ మనిషిగా మాత్రం ఎదగడానికి ప్రయత్నం చెయ్యరు. ఇలానే మూర్ఖంగా ఆలోచిస్తూ ఎన్ని యుగాలు మారనీ మళ్ళీ మొదటకు వస్తారు. తాము అనుకున్నదే నిజమని అదే అందరూ వినాలని అనుకొని పిచ్చివాళ్ళులా తిరిగి తిరిగి మొదట బయలుదేరిన చోటికే చేరుతారు. నువ్వెందుకు బాధపడతావు? కొన్ని రోజులు పోనీ అంతా సర్దుకుపోతుంది. లేదంటే నేనున్నాగా" అని ధైర్యం చెప్పింది.

         లేవబోతున్న వెంకట్ కు కావ్య కనిపించింది. ఒక్కసారి ఇద్దరు చూపులు కలిసి అలా ఉండిపోయారు. ఎవరి మనసులో ఏముందో అని తెలుసుకోవాలనో ఏంటో.

         "తనకు కావ్య మీద ఉన్న ప్రేమ కావ్యకు తన మీద ఉంటే ఇప్పటికి ఎవరిని అయినా ఒప్పించేవాడు" అని వెంకట్ అనుకున్నాడు మనసులో.

         "బావ అందరిని పట్టుబట్టి ఒప్పించకూడదా? కనీసం నువ్వంటే నాకు చాలా ఇష్టం అని ఒక్కసారి చెప్పచ్చు కదా. కనీసం రోడ్డు మీద వెంటపడేవాళ్ళు కూడా సంవత్సరాలు తరబడి వెంటపడి ప్రేమ గురించి చెప్పాలని చూస్తారు. అలాంటిది కనీసం ఒక్కసారి చెప్పి చూడచ్చు కదా నేను ఏమంటానో తెలిసేది?" అని కావ్య అనుకుంది.

         ముందు వెంకట్ తేరుకొని నవ్వాడు.

         కావ్య చెప్పులు విసురుగా విడుస్తూ కోపం నటించింది. "ఈ నవ్వుకేం తక్కువ లేదు. అందంగా ఒక నవ్వు విసిరేస్తాడు" అనుకుంది మనసులోనే.

         వెంకట్ నేరుగా కావ్య దగ్గరకు వెళ్ళాడు.

         "ఏయ్ కోతీ ఎప్పుడూ కొపమేనా? కాస్త అప్పుడప్పుడు నవ్వచ్చు కదా?" అన్నాడు చిన్నగా మొట్టికాయ మొట్టి.

         "ఇదిగో నా దగ్గర ఇలా బెదిరిస్తే బెదిరిపోను. నువ్వు నీ పెళ్ళాం దగ్గర చూపించు ఇదంతా" కోపంగా అంది కావ్య.

         ఈ చనువు కావ్యకు కేవలం వెంకట్ దగ్గరే సాధ్యం. కావ్య చిన్న పిల్లలా గారం పోవడం, దానికి వెంకట్ చిన్నగా నవ్వుతూ మైమరిచి ఆనందించడం చూస్తేనే ఎవరికైనా అర్ధం అవుతుంది వాళ్ళిద్దరి మధ్య ఉండే ప్రేమ చంటి పిల్లలా ఎంత స్వచ్చమైనదని. చాలా మందికి ప్రయత్నిస్తే కాని ఇలాంటి ప్రేమ దొరకదు. పుట్టి ఊహ తెలిసిన దగ్గర నుండి ఒకరిని ప్రేమించడం తన సొంతంగా భావించడం దేవుడిచ్చిన వరం.


         "కావ్యా" అని బాధగా పిలిచాడు వెంకట్. ఇప్పుడే నవ్వుతూ మాట్లాడిన వెంకట్ గొంతులో ఏదో బాధ.

         "నువ్వెప్పుడూ మారకుండా ఇలానే ఉంటావుగా? ఎక్కడ ఉండనీ గుర్తు పెట్టుకుంటావుగా?" అన్నాడు.

         "ఏంటీ, ఎక్కడికో వెళ్ళిపోతున్నట్టు మాట్లాడుతున్నావు?" ఆంది కావ్య కంగారుగా.

         "ఏమో ఇదివరకులాగా నేను ఇక్కడకు రావడం మామయ్యకు ఇష్టం ఉండకపోవచ్చు. చూస్తుంటే అందరిలో ఏదో మార్పు. ఏది ఎలా జరుగుతోందో అర్ధం కావట్లేదు. నేను అందరికి చెప్పేంత పెద్దవాడిని కాదు. ఇదంతా నిన్నూ కొంతవరకూ బాధపెడుతోందని తెలుసు. అన్నయ్య సింగపూర్ రమ్మని అంటున్నాడు. కొన్ని రోజులు వెళ్ళి వద్దామని అనుకుంటున్నాము." అన్నాడు వెంకట్ దిగులుగా.

         "మళ్ళీ ఎప్పుడు వస్తావు బావా?" అడిగింది కావ్య.

         "రెండు మూడు నెలలు పట్టచ్చు" జవాబిచ్చాడు వెంకట్.

         కావ్య మౌనంగా ఉండిపోయింది.

         "ఏయ్ కానీ నువ్వు మాత్రం నవ్వుతూ ఎప్పటిలాగే ఉండాలి. ఇవన్ని మామూలే అందరి ఇళ్ళలో. నీకు ఎప్పుడు మాట్లాడాలన్నా నాతో మాట్లాడచ్చు. నేనెప్పుడూ నీ గురించే ఆలోచిస్తూ ఉంటాను సరేనా?" అన్నాడు వెంకట్.

         సరే అన్నట్టు తల ఊపింది కావ్య.

         "బావా నీతో ఒకటి చెప్పాలి" అని ఎదో చెప్పబోయింది. లోపల నుంచి అమ్మ ,నానమ్మ రావడం చూసి మౌనంగా ఉండిపోయింది.

         "నేను వెళ్ళొస్తాను" అని అందరికి చెప్పి కావ్య వైపు చూసాడు. ఆమె ప్రతిమలా నిలబడి ఉంది. కళ్ళతోనే చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు వెంకట్.

         కావ్య ఏదో చెప్పాలని అనుకుంది కానీ చెప్పలేకపోయింది. ఒక మామూలు ఆడపిల్లకు ఉండే భయం బెరుకు ఆమెను మౌనంగా ఉండేలా చేసాయి. ఆమె ఒక అయోమయ పరిస్తితిలో ఉంది.

         "ఎప్పుడూ బావ తనని ప్రేమిస్తున్నట్లు చెప్పలేదు. మరి తను ఇంతగా బాధపడదానికి కారణం ఏంటి? తనూ ఏనాడు ప్రేమ అని ఆలోచించలేదు. కానీ ఈ రోజు బావ వెళ్ళిపోతుంటే ఎందుకు ఇంత బాధగా ఉంది? ఏదో కోల్పోయినట్టు ఏదో వెలితిగా? పరిగెట్టుకొని వెళ్ళి బావని ఆపి కౌగలించుకోవాలని, వెళ్ళొద్దని బ్రతిమాలాలి అని ఏదేదో పిచ్చిగా ఆలోచనలు. కానీ ఇంత మంది తన వాళ్ళను బాధపెట్టి బావనే కావలనుకోవడం మంచిదా? దానివల్ల ఎవరికి మాత్రం సుఖం?" ఇలా అంతుబట్టని ఎన్నో ప్రశ్నలు. కావ్యకు సమాధానాలు చెప్పేవారు లేరు.

కావ్య జీవితంలో ఒక ఘట్టం ముగిసిపోయింది. బావ వెళ్ళిపోయాడు. అందరూ ఒక మామూలు స్దితికి వచ్చేసారు ఒక్క కావ్య, వెంకట్ తప్ప. మనసులో ఎన్ని ఉన్నా పైకి అందరికి కష్టం కలిగించకుండా ఉండడం అలవాటు చేసుకున్నారు.

         ఒకరోజు కావ్య కాలేజ్ నుండి రాగానే తండ్రి ఏదో ఆలోచిస్తూ చాలా కోపంగా ఉండడం చూసింది. మామూలుగానే పుస్తకాలు పెట్టేసి లోపలకు వెళ్ళింది. ఈ మధ్య తండ్రి కళ్ళళ్ళోకి చూడాలన్నా ఏదో సంకోచం. ఆయనకు కలిగిన బాధకు తానే కారణం అని ఆమె భావించడం దానికి ఒక కారణం. తండ్రి మీదున్న అపారమైన ప్రేమ ఆమెను కొంతవరకు వెంకట్ గురించి తాత్కలికంగా మర్చీపోయేలా చేసింది. లోపలకు వెళ్ళిన కావ్యకు తల్లి బిందెలో నీళ్ళు పడుతూ కనిపించింది. "నానమ్మ గుడికెళ్ళినట్టు ఉంది" అనుకుంది కావ్య మనసులో.

         "పద్దూ కాఫీ కావాలి" అంది ఎప్పటిలాగే. ఇటు తిరిగి చూసిన తల్లి కళ్ళలో కూడా ఏదో అపశృతి. నీళ్ళు పడుతున్న అమ్మ ఒక్కసారి కావ్య చెయ్యి పట్టుకొని పక్కకు తీసుకెళ్ళింది.

         "ఏమయ్యింది అమ్మా ఎందుకు ఇంత కంగారు పడుతున్నావు?" అంది కావ్య తనూ కంగారు పడుతూ.

         "కావ్యా ఈ ఉత్తరం చూడు" అని చెత్త బుట్టలో నుంచి ఒక ఉత్తరాన్ని తీసింది అమ్మ.

         "ఏమిటిది? ఎవరు రాసారు?" అని అడిగింది కావ్య అయోమయంగా.

         "అదే నిన్ను అడుగుతున్నాను. నీకు తెలియకుండా నీకెవరు రాస్తారు?" అంది తల్లి ఎదో అనుమానంగా.

         "నాకు తెలియదమ్మ నిజంగా" అంది కావ్య కళ్ళలో తిరిగే కన్నీళ్ళను ఆపుకుంటూ.

         కావ్య మరోసారి చూసింది. ఎవరో తనకు రాసిన ప్రేమలేఖ. తనకు చాలా తెలిసినట్టు రాసారు ఎవరో. ముందు ఎదురింటి శ్రీను గాడు ఏమో అని అనుమానించింది. కానీ వాడి చేతి రాత కాదు. ఎవరి చేతనైనా రాయించాడా? ఏమీ అర్ధం కాలేదు.

         "అమ్మా నిజంగా అమ్మా నాకేమి తెలియదు. ఎవరో కావాలని చేసినట్టు ఉంది" అంది కావ్య వాళ్ళ అమ్మ
కళ్ళలోకి చూస్తూ.


(ఇంకా ఉంది)

 వెంకట్ నేరుగా వచ్చి అలమారలో ఏదో వెతుకుతున్నాడు. ముందు కాస్త ఓపికగా వెతికాడు. కొంచెం సేపు తరువాత కాస్త అత్రుతగా వెతకటం మొదలు పెట్టాడు. కావ్య తలుపు చాటు నుండి అంతా చూస్తూనే ఉంది. నవ్వు ఆపుకోలేక చిన్నగా నవ్వింది. వెంకట్ వెతుకుతున్నవాడల్లా ఆగి వెనక్కి చూసాడు. చేతులు వెనక్కి పెట్టుకొని ఏదో దాస్తూ కావ్య కనిపించింది.

         "ఏయ్ దొంగా ఏం చేస్తున్నావు?" అన్నాడు కావ్య ఏం దాచిందో చూడాలని.

         "ఏం వెతుకుతున్నావు బావా?" అంది తెలిసినా తెలియనట్టు.

         "అయినా ఇక్కడేముంది తీసుకోడానికి పుస్తకాలు చెత్త తప్ప" అంది పుస్తకం మీద దుమ్ము దులుపుతూ.

         నవ్వి ఊరుకున్నాడు వెంకట్.

         "అవును బావా ఎప్పుడు చదువు, పుస్తకాలు అని ఉంటావు, నీకు జీవితం అంటూ లేదా? అంటే ఏవన్నా సరదాలు అవి ఇవీ, ప్రేమ దోమా లాంటివి" అంది కావ్య నవ్వుతూ.

         ఒక్కసారి కావ్య వైపు దీక్షగా చూసాడు. ఈ సంభాషణ ఎటు వెళ్తుందో వెంకట్ కి తెలుసు.

         "ఎందుకు లేవు? చిన్నప్పటి నుండి ఎంతో మందిని ప్రేమించాను" అన్నాడు ఉడికిస్తూ.

         "అబ్బో ఫర్వాలేదే ఏదో బుద్ధావతారం అనుకున్నా, కొంచెం తెలివి ఉంది అని అర్ధం అయ్యింది" అంది కావ్య.

         వెంకట్ దగ్గరగా వచ్చి కూర్చున్నాడు. కావ్య మొహంలోకి చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

         "మరి నువ్వు?" అన్నాడు ఆసక్తిగా.

         "నేనా అంది?" తడబడుతూ.

         "నేను ప్రేమించాలి అంటే అతను తెల్ల గుర్రం మీద ఎగురుతూ రావాలి" అంది గట్టిగా నవ్వుతూ.

         "అంటే తెల్ల గుర్రం మీద వస్తేగానీ కుదరదు అంటావు. సరేగానీ నీ చదువు సంగతి ఎలా ఉంది? అన్నాడు కొంచెం సీరియస్ గా.

         "అబ్బా మళ్ళీ మొదలు పెట్టావా? ఏ సినిమా గురించో లేదా మబ్బులు గురించో లేదా వర్షం గురించో మాట్లాడచ్చు కదా?" అంది నుదురు మీద కొట్టుకుంటూ.

"సరే పోనీ నీ భవిష్యత్తుని ఎలా చూస్తున్నావు చెప్పగలవా?" అడిగాడు వెంకట్.

         "నాకేం కావాలి? అమ్మా నాన్నా కావాలి. తెల్ల గుర్రం మీద వచ్చే పెళ్ళి కొడుకు, పెళ్ళి, పిల్లలు. వాళ్ళందరిని చూసుకుంటూ నా లైఫ్ హ్యాపీగా గడిపేస్తాను" అంది సింపల్ గా.

         "అది కాదురా రేపు పెళ్ళి అయ్యి పిల్లలు వచ్చాక నీకు ఒక నలభై ఏళ్ళు వచ్చాక నేను లైఫ్ లో ఏమి చేసాను అని అనుకోకూడదు. మా అమ్మలాంటి వాళ్ళు ఎంతో మంది ఇలానే సర్దుకుని చివరకు ఎంత సుఖం ఉన్నా ఏదో కోల్పోయినట్లు ఫీల్ అవుతారు. నీకు కావల్సింది ఏమిటో నువ్వు తెలుసుకోవాలి. నీ కోసం ముందు నువ్వు జీవించాలి. అప్పుడే ఇంకొకరి కోసం జీవించగలవు" అన్నాడు.

         "అబ్బా నీ వేదాంతం నాకు అర్ధం కాదు. కాని ఒక్కటి, నువ్వు చెప్పినట్టు నాకు ఇష్టమైనది నేను చదువుతాను సరేనా? మహప్రభో" అని దణ్ణం పెట్టింది కావ్య.

         "సరే నువ్వు ఆ పని చేస్తే, నేను నీకు తెల్లగుర్రం మీద పెళ్ళికొడుకుని తెచ్చి పెడతాను" అన్నాడు వెంకట్.

         వాళ్ళిద్దరు మాట్లాడుకోవడం దూరం నుంచి హరిణి ఆడపడుచు స్వప్న చూస్తోంది. వాళ్ళకి దగ్గరగా వచ్చి వాళ్ళిద్దరి సంభాషణ మధ్యలో వెంకట్ ని పిలిచింది. వాళ్ళకి అంతరాయం కలిగించడం ఆమెకు తప్పనిసరి అనిపించింది. ఒకరకంగా ఆమెకు వాళ్ళిద్దరిని అలా ఏకాంతంగా మాట్లాడుకోవటం చూసి అసూయ కలిగింది.

         "రేపు ప్రయాణం గురించి మీతో మాట్లాడాలి కొంచెం" అంది కావ్య వంక చూస్తూ.

         వెంకట్ కావ్య వంక తిరిగి "రేపు నేను స్వప్నని తీసుకొని కాకినాడ వెళ్ళి వస్తాను. నీకు తోచకపోతే ఈ పుస్తకాలు ఎవైనా చదువుకో సరేనా? నాకు చెప్పకుండా నాదేదీ దొంగిలించి ఇంకొకరికి ఇచ్చెయ్యకు" అన్నాడు కన్నుకొట్టి వెళ్ళిపోతూ.

         కావ్య వాళ్ళు వెళ్ళిన వైపు చూస్తూ ఉండిపోయింది. బావ వెళ్ళిపోవడం ఆమెకు ఇష్టం లేదు. ఏదో భయంగా ఉంది. బావ, అత్తయ్య లేకపోతే ఇక్కడ మాట్లాడే వాళ్ళు ఉండరు. అమ్మో రేపు హరిణి వచ్చిందంటే మళ్ళీ ఏం తుఫాన్ వస్తుందో తెలియదు. ఇలా అలోచనలు ఆమె మనసులో రగులుతున్నాయి.

         ఇందాక అలమార నుండి తీసిన ఫోటోను జాగ్రత్తగా గుండెల్లో దాచుకుంది.
ప్రొద్దున్నే వెంకట్ స్వప్నని తీసుకుని కాకినాడ వెళ్ళిపోయాడు. సాయంత్రం ఎప్పుడవుతుందా అని కావ్యకి పిచ్చెక్కినట్టు ఉంది. ఇంతలో కారులో హరిణి వాళ్ళు వచ్చారు. గుమ్మంలో కావ్యని చూస్తూనే ఇద్దరు మొహాలు మాడినట్లు అనిపించింది. కనీసం చిన్న నవ్వు కూడా కనిపించలేదు. కావ్యకు ఏమీ అర్ధం కాలేదు. ఏదో వాళ్ళకు ప్రయాణం అలసట ఏమో అని అనుకుని ఊరుకుంది.

         కావ్య నానమ్మ దగ్గరకు వెళ్ళి ఒళ్ళో పడుకుంది.

         "ఏంటో బెంగగా ఉంది. అమ్మ గుర్తుకు వస్తోంది." దిగులుగా అంది కావ్య.

         నానమ్మ ప్రేమగా కావ్య తల నిమురుతూ ఉండి పోయింది.

         కావ్యకి బావ అలా వెళ్ళిపోవడం, హరిణి, మామయ్య మొహంలో తనని చూస్తే చిరాకు, ఎందుకో మొదటిసారిగా తను పరాయి ఇంట్లో ఉన్నట్లు అనిపించింది. చిన్న వయసులో ఎన్నో సార్లు తను వచ్చింది. ఎప్పుడూ సరదాగా హరిణితో చిన్న చిన్న పంతాలు కాని, ఈ సారి ఎందుకు ఇలా అనిపిస్తుందో, ఈ మార్పు ఎందుకో అర్ధం కాలేదు. చిన్నప్పుడు ఉండే అమాయకత్వం తొలగి ఇప్పుడే మనుషుల మనసులో ఉండే స్వార్ధాలు తొలిసారిగా చూడగలుగుతోంది.

         నానమ్మ నిద్రపోవడం చూసి నెమ్మదిగా బయటకు వచ్చింది. ఏమీ తోచట్లేదు, ఏం చెయ్యాలో అని అనుకుంటుండగా హరిణి మాటలు వినిపించాయి. హరిణి తల్లితో ఏదో గట్టిగా చెప్తోంది.

         "అమ్మా నేను ఎప్పుడో చెప్పాను ఇలా ముందుగానే అన్నీ అనేసుకోవద్దు అని. ఇప్పుడు చూడు ఏమయ్యిందో" అంది అన్నీ తెలిసినట్లు.

         వెంకట్ తండ్రి మౌనంగా కూర్చున్నవాడల్లా లేచి వచ్చాడు.

         "చూడు కృష్ణా! కావ్య జాతకంలో దోషం ఉందని చెప్పారు గురువుగారు. నాకు హరిణి చెప్పగా తెలిసింది నువ్వు అత్తయ్యగారు కలిసి వెంకట్ కు కావ్య కు పెళ్ళి చెయ్యాలని అలోచన చేస్తున్నారని. మీరు ఏమనుకుంటున్నారో నాకు తెలియదు. ఇప్పుడు ఈ విషయం తెలిసాక నాకు ఇది ఏమాత్రం ఇష్టం లేదు. నీకు కాని మీ అన్నయ్య వాళ్ళకు కానీ ఇలాంటి అభిప్రాయం ఉంటే ఇప్పుడే మార్చుకోండి" అని గట్టిగా తన నిర్ణయం చెప్పేసాడు ఆయన.

         "అది కాదండి పిల్లల మనసు కూడా తెలుసుకోవాలి కదా. పెద్దవాళ్ళుగా మనకు వాళ్ళు గౌరవం ఇస్తున్నప్పుడు మన బాధ్యతగా వారి మనసు తెలుసుకుని ఉండడంలో, వారికి నచ్చినది మనం చెయ్యడంలో తప్పేముంది?" అని ఎప్పుడు లేని దైర్యం తెచ్చుకుని అడిగేసింది కృష్ణవేణి.
"జాతకాలు కలవనిదే ఈ విషయంలో మాట్లాడేది లేదు .వాళ్ళు చిన్న పిల్లలు మీరే పెద్దవాళ్ళు వాళ్ళ మనసులో ఇలాంటివి కల్పించకండి. వాళ్ళిద్దరి మనసులో ఇలాంటి ఆలోచన రాకుండా చెయ్యడం మీ బాధ్యత. హరిణి ఈ విషయం చెప్పడం వల్ల మంచిదయ్యింది. లేకుంటే అనర్ధం జరిగేది. ఈ విషయంలో ఇంకెవరు ఏదీ మాట్లాడకూడదు. మీ అన్నయ్య వాళ్ళని కూడా లేని పోనీ ఆశలు పెట్టుకోవద్దని చెప్పు" అని కోపంగా చెప్పి ఆయన అక్కడనుండి వెళ్ళిపోయారు.

         హరిణి తన ప్లాన్ సరిగ్గా పనిచేసినందుకు ఆనందించింది. తండ్రితో ఒంటరిగా వెళ్ళినప్పుడు తను అందరి మీద కల్పించి చెప్పి ఆయనను నమ్మించింది. గురువుగారు చెప్పిన చిన్న దోషాన్ని పెద్దది చేసి చూపించగలిగింది. ఎవరి చేత చెప్పిస్తే అందరు వింటారో అదే చేసింది.

         కృష్ణవేణికి ఏం చెయ్యాలో తోచట్లేదు. అనుకోకుండా ఇలా అవుతుందని అనుకోలేదు.

         హరిణి ఇంకా ఎదో చెప్తూనే ఉంది. "అమ్మా! అందుకే కావ్య మాటిమాటికి ఇక్కడకు రావడం నాకు నచ్చలేదు. మామయ్య వాళ్ళకు పెళ్ళి చేసే తాహతు లేదు కదా అని పైసా ఖర్చు లేకుండా చేసేద్దామని అనుకుంటూన్నారో ఏంటో, కావాలంటే డబ్బు సహాయం చేద్దాము. నాన్నతో నేను మాట్లాడుతాను" అంది పొగరుగా.

         "హరిణీ!!!" అని అరిచింది ఆమె తల్లి కోపంగా.

         "నోటికొచ్చినట్లు మాట్లాడకు. మీ నాన్నగారు ఇచ్చిన అలుసు వల్లే నువ్వు కొంచెం కూడా ఎదుటి వాళ్ళ మనసులు అర్ధం చేసుకోకుండా మాట్లాడుతున్నావు. నీలాగే నాకు వెంకట్, కావ్యలు కూడా ముఖ్యం. ఏది ఎలా చెయ్యాలో మాకు తెలుసు. నువ్వు అనవసరంగా ఇందులో కల్పించుకోకు." అంది బాధపడుతూ.

         బయటనుంచి అంతా వింటున్న కావ్యకి మతి పోయినట్టు అనిపించింది. జరుగుతున్నది కలా నిజమా అన్నది అర్ధం కాలేదు. జీవితం లో మొదటిసారి తట్టుకోలేని బాధ ఏదో అంతా ఆవహించింది.

         హరిణి బయటకు వస్తూ కావ్యని చూసింది. తనతో రమ్మని బయటకు తీసుకెళ్ళింది. కావ్య మౌనంగా వెనుకే నడిచింది.

         "చూడు కావ్యా, మేము నీ శత్రువులం కాదు. నువ్వంతా వినే ఉంటావు. అమ్మకు తెలియని ఒక విషయం నీకు ఒకటి చెప్పాలి. ఇవన్నీ నీకెందుకు చెప్తున్నానంటే నువ్వు మాత్రమే నాకు, ఈ ఇంటికి సహాయం చెయ్యగలవు." అంది కావ్య మొహంలోకి చూస్తూ.

కావ్య ఏమీ చెప్పే పరిస్తితిలో లేదు. నేల వంక చూస్తోంది. ఇదే టైమ్ అనుకొని హరిణి అందుకొంది.

         "నీ జాతకంలో దోషం ఉంది కదా? దానివల్ల నీకు వెంకట్ కి గానీ పెళ్ళి అయితే అమ్మకు ప్రాణగండం అని గురువుగారు చెప్పారు. మరి వెంకట్ కు అమ్మ అంటే ఎంత ఇష్టమో నీకు తెలుసు కదా? ఆ విషయం అమ్మకి గాని వెంకట్ కు గాని చెప్తే వాళ్ళు బాధపడతారు, లేదా ఇవేమి పట్టించుకోకుండా ఈ పెళ్ళి చేస్తారు. అప్పుడు అమ్మకేదైనా అయితే అప్పుడు అది ఎవరి తప్పు అవుతుంది? అందువల్ల నేను నిన్ను ఒకటి అడుగుదాం అనుకుంటున్నా." అంది కాసేపు ఆగి.

         "ఏంటి వదినా చెప్పు?" అని మాత్రం అనగలిగింది కావ్య.

         "ఈ విషయం నీకు నాకు తప్ప ఇంకెవరికి తెలియకూడదు. నేను ఎవరికీ చెప్పను. నువ్వు అమ్మ క్షేమం కోరేదానివైతే నువ్వు చెప్పకూడదు. ఒకవేళ అమ్మా వాళ్ళు పెళ్ళి అని బలవంతం చేస్తే నీకు ఈ పెళ్ళి అస్సలు ఇష్టం లేదు అని చెప్పాలి సరేనా?" అంది హరిణి.

         కావ్య మౌనాంగా ఉండటం చూసి "ఏంటి ఏమి మాట్లాడవు? అమ్మ కోసం ఆ మాత్రం చెయ్యలేవా?" అడిగింది హరిణి.

         "అయ్యొ వదినా లేదు. నువ్వు చెప్పినట్టే చేస్తాను. నువ్వు చెప్పకపోయినా నేను అదే చెసేదాన్ని. అత్తయ్య నాకు ముఖ్యమే. నేను అంత స్వార్ధపరురాలిని కాదు." అంది కావ్య వచ్చే కన్నీళ్ళను దిగమింగుతూ.

         "థాంక్స్ కావ్య" అని లోపలకు వెళ్ళిపోయింది హరిణి.

         కావ్యకు ప్రేమ అంటే ఏంటో తెలిసే ముందే అంతా అయిపోయింది. తనకి ఇప్పటి వరకు వెంకట్ ఇంత ముఖ్యమని అనుకోలేదు. ఇప్పుడే తనకు అర్ధం అవుతోంది. కావ్య ఉయ్యాల బల్ల వైపు చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఒక్కరోజులో అంతా మారిపోయింది. ఇక్కడ ఎవ్వరు తనకు సొంతం కాదు అని చెప్పక చెప్పి వెళ్ళిపోయింది హరిణి. ఇంక ఒక్క నిముషం అక్కడ ఉండబుద్ది కాలేదు. ముళ్ళ మీద ఉన్నట్టు అనిపించింది. ఒకప్పుడు ఎంతగానో నచ్చిన ప్రదేశం ఇప్పుడు ఎందుకో అంత గొప్పదేమి కాదు అనిపించింది.

         తాము ఉండే రెండు గదుల ఇల్లే స్వర్గంలా తోచింది. సాయంత్రం ఎలాగైనా నానమ్మతో చెప్పి ఇంటికి వెళ్ళిపోవాలి అని అనుకుంది. వెంకట్ రాకుండానే వెళ్ళిపోవాలి అని నిర్ణయం తీసుకుంది.

కావ్య చెప్పడమే తరువాయి హరిణి స్వయంగా టికెట్స్ తెప్పించింది. కావ్యకు వాళ్ళ అత్తయ్య, నానమ్మ నచ్చచెప్పాలని చూసారు. "ఎందుకే ఈ హడావుడి? సెలవులు ఇంకా ఉన్నాయి కదా ?" అని.

         అయినా కావ్య ఒప్పుకోలేదు. అమ్మను చూడాల్సిందే అని పట్టు పట్టింది. కనీసం వెంకట్ వచ్చేవరకు ఉండమని అడిగింది కృష్ణవేణి.

         దేనికి ఒప్పుకోలేదు కావ్య. మొండిగా ఇలా ఎందుకు పట్టు పట్టిందో ఇద్దరికీ అర్ధం కాలేదు. పెళ్ళి ముహూర్తం పెట్టగానే చెప్పమని నానమ్మ కృష్ణవేణికి చెప్పి బయలుదేరింది.

         వాళ్ళు వెళ్ళిన పది నిముషాలకు వెంకట్ వాళ్ళు వచ్చారు. ఎక్కడా కావ్య, అమ్మమ్మ కనిపించకపోయేసరికి అక్కడే కూర్చున్న హరిణి ని అడిగాడు. ఎప్పుడు విషయం చెప్దామా అని కూర్చుంది హరిణి.

         "ఏముందిరా అమ్మ నాన్న మీ పెళ్ళి విషయంలో గొడవ పడ్డారు. అది కావ్య విన్నట్లు ఉంది. నాకు ఇష్టం లేకుండా మీరందరు ఎలా నిర్ణయాలు తీసుకోగలరు అని కోపంగా నాతో టికెట్లు తెప్పించుకొని వెళ్ళిపోయింది. నేను నువ్వు వచ్చే వరకు ఉండమని చెప్పాను. అయినా వినిపించుకోలేదు. నాకిష్టంలేని పెళ్ళి ఎలా చేస్తారు అని కోపగించుకొని వెళ్ళిపోయింది" అంది.

         "అమ్మకు ఎన్నిసార్లు చెప్పినా అంతే. తొందర పడద్దు అని చెప్పినా వినిపించుకోరు. సరే నేను స్టేషన్ వెళ్ళి వస్తాను" అని హరిణి అరుస్తున్నా వినిపించుకోకుండా వెళ్ళిపోయాడు వెంకట్.

         ఇంకా ట్రైన్ ఐదు నిముషాలలో బయలుదేరుతుంది అనగా వచ్చాడు వెంకట్ స్టేషన్ కి కావ్య వాళ్ళను వెతుక్కుంటూ. హడావుడిగా అన్ని పెట్టెల్లోకి వెతుకుతున్నాడు. కావ్య దూరం నుంచి వెంకట్ రావడం చూసింది. ఆమె గుండెలు వేగంగా కొట్టుకోవడం ప్రారంభించింది. ఎవరినైతే తప్పించుకోవాలని తను హడావుడిగా బయలుదేరిందో తన కళ్ళ ముందు కనిపించేసరికి ఆమెకు ఏం చెయ్యాలో తోచలేదు. తను చూడనట్టు ఇంకొకవైపు తిరిగి కూర్చుంది. అమ్మమ్మా అంటూ వెంకట్ వచ్చేసరికి ట్రైన్ సిగ్నల్ ఇచ్చేసాడు.

         "ఏమిట్రా ఇది, ఇలా పరిగెత్తుకొని వస్తున్నావు? ఏమయ్యింది?" అని కంగారు పడింది నానమ్మ.

         "కావ్య ఏది నేను ఒక్కసారి మాట్లాడాలి" అన్నాడు ఆయాసపడుతూ వెంకట్.

         "ఏది ఇక్కడే ఉండాలి ఎక్కడకు పోయింది" అని తిరిగి చూసింది. అక్కడ కావ్య కనిపించలేదు.

 "నేను చూస్తాను అమ్మమ్మ నువ్వు కూర్చో" అని చెప్పి లోపలకు ఎక్కాడు వెంకట్. ఎక్కి పక్కకు తిరుగుతుండగా కావ్య అటు తిరిగి నిలుచిని ఉంది. ఎవరో వెనకాలే ఉండడం గమనించి తిరిగి చూసింది. ఎదురుగా వెంకట్ నవ్వుతూ కనిపించాడు. అక్కడ నుంచి వెళ్ళిపోతున్న కావ్య చెయ్యి పట్టుకున్నాడు.

         "కావ్య చెప్పకుండా వెళ్ళిపోతున్నావా?" అన్నాడు భాధగా.

         "లేదు బావా అమ్మను చూడాలి అనిపించింది అందుకే ఇలా" అంది కావ్య.

         "నా మీద కోపం లేదుగా?" అడిగాడు వెంకట్ చెయ్యి వదలకుండానే.

         "ఊఁహూ " అంది తల అడ్డంగా ఊపుతూ.

         "హమ్మయ్య ఎక్కడ కోపంగా వెళ్ళిపోతావో అని భయపడ్డాను. సరే కాని అమ్మ ఏదో అంది అనుకో ఇలా వెళ్ళిపోవడమేనా? పెద్దవాళ్ళు ఏదో అంటారు. నీకు ఇష్టం లేని పని ఎవ్వరు చెయ్యరు. నేను చెప్పానుగా నేనే నీకు స్వయంగా తెల్ల గుర్రం మీద పెళ్ళికొడుకుని తెస్తాను అని. నువ్వేం భయపడకు సరేనా?" అన్నాడు చేతిని నెమ్మదిగా వదిలేస్తూ.

         ట్రైన్ నెమ్మదిగా కదులుతోంది.వెంకట్ దిగి చెయ్యి ఊపుతున్నాడు. కావ్య ఎదో చెప్పబోయింది.కాని మాటలు రాలేదు.ట్రైన్ నెమ్మదిగా వేగం పుంజుకుంది.చూస్తూ చూస్తూనే వెంకట్ దూరమయ్యిపోయాడు.

***        ***        ***        ***


         మొదట్లో ప్రతి విషయంలో ఆమెకు వెంకట్ గుర్తుకు వచ్చేవాడు. నెమ్మది నెమ్మదిగా తనను తాను మొండిగా మార్చుకొంది. ప్రేమ ఒక వైరస్ లాంటిది. అది తగ్గినట్టే తగ్గుతుంది కనపడకుండా పోతుంది. కాని మనకే తెలియకుండా ఏదో ఒక టైమ్ లో పైకొచ్చి మనలను భాధ పెట్టి పోతుంటుంది అని సరిపెట్టుకుంది కావ్య.

         సెలవులు అయ్యాక ముందు వెళ్ళి పావనిని కలవాలి అని అనుకుంది కావ్య. అన్ని విషయాలు చెప్పాలి అని తెగ ఆరాటంగా ఉంది. పావనికి తప్ప ఇంకెవరికి చెప్పుకోగలదు? ఆమె తల్లిదండ్రులు ఒక మామూలు మధ్యతరగతి తల్లిదండ్రులు. వాళ్ళు అన్నీ జీవితంలో సాఫీగా గడిచిపోవాలి అనుకునే మనుషులు. ఏ మాత్రం చిన్న ఇబ్బంది వచ్చినా తట్టుకోలేని వాళ్ళు. ఇదేమి జీవన్మరణ సమస్య కాకపోయినా కావ్యకు అదే ఆమె జీవితంలో ఇప్పటివరకు ఎప్పుడూ చూడని, అనుభవించని భాధ.

         ఆమె ఆలోచనలకు అంతరాయం కలిగిస్తూ ఫోన్ మోగింది. వినిపించినా వినిపించనట్టు ఊరుకుంది.

         "ఏమిటే ఫోన్ అలా మోగుతుంటే ఎత్తవు?" అని విసుక్కుంటూ అమ్మ ఎత్తేలోపు అది మ్రోగటం ఆగిపోయింది.

"ఏమిటో పిల్ల ఎక్కడో ఊహల్లో తేలుతుంటుంది" అనుకుంటూ వెళ్ళిపోయింది.

         కావ్యకు ఎక్కడ తన బావ ఫోన్ చేస్తాడో ఎక్కడ మాట్లాడాల్సి వస్తుందో అని ఆలోచిస్తోంది. ఎప్పుడు ఫోన్ మోగుతుందా అని చూసే తనకి ఇప్పుడు మోగకుండా ఉంటే బాగుండు అని ప్రార్ధిస్తోంది. ఆలోచిస్తూ ఏదో తగిలినట్టు అనిపించి కిందకు చూసింది. ఏదో కాగితం చుట్టబెట్టి ఉంది. ఎక్కడ నుండి వచ్చిందా అని చుట్టూ చూసింది. ఎదురుంటి శ్రీనుగాడు వెకిలిగా నవ్వుతున్నాడు.

         "ఇప్పటికి ఇది ఏభైయ్యో లవ్ లెటర్. ఎందుకు విసురుతాడో ఈ పనికిమాలిన కవిత్వాలు. బయటకు వస్తే చాలు రడీ అయిపోతాడు. తన ఇంట్లో వాళ్ళో, వాళ్ళ ఇంట్లో వాళ్ళో చూస్తే ఎంత రభస? రేపు మళ్ళీ మొహాలు చూసుకోగలమా" అని మనసులో అనుకుని వాడి ఎదురుగానే చించి పారేసి అటు చూడకుండా లోపలకు వచ్చేసింది.

                                 ***        ***        ***        ***

హైదరాబాద్ లో ట్రాఫిక్ అంటేనే ఒక మహా సముద్రం. అందులో ఆటోలో స్టేషన్ చేరే సరికి సగం ప్రయాణం అయినట్టే. కావ్య నానమ్మతో ట్రైన్ లోకి నడిచింది. టిఫిన్ తినేసి బెర్త్ మీదకి ఎక్కేసారు. నానమ్మ లోయర్ లో కావ్య అప్పర్ లో ఎక్కారు. మధ్య బెర్త్ లో బావ ఏం చేస్తున్నాడో అని కిందకు తొంగి చూసింది. తలకింద చెయ్యి పెట్టుకొని ఆలోచిస్తున్నాడు.


"ఏం బావా నిద్రపోలేదా?" అంది కావ్య తొంగి చూస్తు.

"లేదురా నిద్ర రాలేదు.కాపలా కాయాలిగా?" అన్నాడు వెంకట్.

"దేనికి కాపలా? ఈ సామానుల్లో ఏముంది.తీసుకుపోతే తీసుకుపోని" అంది కావ్య.

"సామానులు కాదు నిన్ను ఎవరన్నా ఎత్తుకెళ్ళిపోతారు అని" అన్నాడు నవ్వుతూ వెంకట్.

"ఆహా నువ్వేదో సినిమా హీరో లాగా ఫైటింగ్ చేద్దామనా?" కవ్విస్తూ అంది కావ్య.

వెంకట్ నవ్వి ఊరుకున్నాడు. కావ్య మాట్లాడుతూనే నిద్రలోకి జారుకుంది. వెంకట్ మాత్రం అలోచిస్తూనే ఉన్నాడు. అమ్మా నాన్న తరువాత కావ్య గురించే ఎక్కువగా అలోచిస్తాడు. ఏదో తెలియని బంధం. అన్నయ్య, అక్కయ్య వాళ్ళ వాళ్ళ జీవితాలు చూసుకున్నారు. తను మాత్రం అమ్మకు దగ్గరగా ఉండాలి అని అక్కడే లెక్చరర్ గా చేరిపోయాడు. కావ్య వేసిన ప్రతీ అడుగూ ప్రత్యేకంగా గుర్తుపెట్టుకున్నాడు. ఎప్పుడు అది ప్రేమగా మారిందో తనకే తెలియదు. కానీ ఏనాడు కావ్యకి చెప్పలేదు. తనకి తానుగా నిర్ణయాలు తీసుకునే దాకా చెప్పకూడదు అని అనుకున్నాడు.


ఎప్పుడు నిద్రలోకి వెళ్ళాడో తెలియదు. మెళుకువ వచ్చేసరికి కొవ్వూరు చేరుకున్నారు. కావ్య అప్పుడే లేచి, కూర్చుని గోదావరి చూస్తోంది. ట్రైన్ నెమ్మదిగా గోదావరి బ్రిడ్జ్ మీదగా వెళ్తోంది. దూరంగా పడవలు చూడటానికి ఎంతో బాగున్నాయి. పిల్లలు అందరూ కిటికీ దగ్గరకు చేరి కూర్చున్నారు. కొంతమంది దణ్ణం పెట్టుకొని డబ్బులు వేస్తున్నారు. ట్రైన్ రాజమండ్రి చేరుకుంది.


ఇంటికి వెళ్ళడంతోనే వెంకట్ కావ్యకు ఇష్టమైనవన్ని తెప్పించాడు. ఎప్పుడు పైన కట్టేసి ఉండే ఉయ్యాల బల్ల తీసి బిగించాడు. కావ్య రోజంతా పూలు, మొక్కలు అని తిరుగుతూనే ఉంది. ఎంతో ప్రేమగా తన బావ పెంచుకున్న పావురాలు, చిలకలతో ఆడుకుంది, ప్రపంచంలోని సంతోషం అంతా ఇక్కడే ఉంది అన్నట్టు. చిన్న చిన్న కోరికలు చిన్న ప్రపంచం అందులో ప్రేమ, ఆప్యాయత. తను పువ్వుల్లో పువ్వుగా,ఒక పావురమై ఈ తోటలో ఉండిపోతే బాగుండు అనిపిస్తోంది కావ్యకు.


రాత్రి భోజనాలు అయ్యేసరికి రాత్రి పది అయ్యింది. అందరు డాబా ఎక్కారు. మామయ్య పక్కన కూర్చుని చిన్న పిల్లలాగా ఎదో కబుర్లు చెప్తోంది కావ్య. ఇంకొక వైపు నానమ్మ, వెంకట్ తల్లి కృష్ణవేణి కూర్చున్నారు. వెంకట్ వచ్చి పక్కనే కూర్చున్నాడు.


"ఏంటమ్మా అంత దీక్షగా చూస్తున్నావు" అడిగాడు వెంకట్.

"ఏం లేదురా, కావ్య వచ్చిందంటే సందు చివరి దాక వినిపిస్తుంది దాని గోల. ఎప్పుడూ నిశ్శబ్దం గా ఉండే ఇల్లు కొత్తగా కళకళలాడుతూ ఉంటుంది. మన దగ్గరే ఉండిపోతే బాగుండు అనిపిస్తుంది. చూడు మీ నాన్నగారితో మాట్లాడే ధైర్యం ఎవరికి ఉంది? అయనతో కూడ కలగలిపి మాట్లాడే అమాయకత్వం తనలో ఉంది.కల్మషం లేకుండా కలగొలుపుగా ఉంటుంది " అంది అమ్మ.


"దానిదేముందే కృష్ణా, మీ అన్నయ్యతో నేను మాట్లాడతాను పెద్దాడి పెళ్ళి అయ్యాక వీళ్ళకీ చేసేద్దాం" అంది నానమ్మ.

"అమ్మమ్మా అలాంటి పనులు చెయ్యకు. మీకు ఎప్పుడు చూసినా ఎవరు పెళ్ళి చేద్దామా అని ప్లాన్ వేస్తుంటారు. ఇప్పుడు పెళ్ళి అని దాని చదువు పాడు చెయ్యొద్దు. కావ్య బాగా చదువుకుని తను స్వంతంగా నిర్ణయాలు తీసుకునే వరకు ఎవ్వరు ఏమీ మాట్లాడద్దు" అన్నాడు వెంకట్ సీరియస్ గా.

"అది చదువుకుని ఏం ఉద్యోగాలు చెయ్యాలి?" అంది కృష్ణవేణి.

"ఉద్యోగాలు చెయ్యాలి అని కాదమ్మా ఒక గృహిణిగా ఉన్నా, లేక ఉద్యోగానికి వెళ్ళినా ఏదైనా సరే చదువు ముఖ్యం. రేపు పిల్లలకు ఏదన్నా చెప్పాలన్నా తనకు తానుగా ఏదన్నా నిర్ణయం తీసుకోవాలన్నా అన్నీ తెలుసుకొని ఉండడం అవసరం. తనకంటూ ఒక ఐడెంటిటి ఏర్పరుచుకోవాలి. అదీ కాకుండా ఈ వయసులో స్నేహితులు, కాలేజి అని ఎన్ని సరాదాలు ఉంటాయి. అన్ని అనుభవాలు చూసి తనకంటూ ఒక సొంత అభిప్రాయం ఏర్పరుచుకునే రోజు రావాలి. మీకు చాన్స్ ఇస్తే ఇప్పుడే పెళ్ళి చేసేసి ఇంకో సంవత్సరానికి ఒక పిల్లని కనిచ్చెయ్యమని అంటారు" అన్నాడు వెంకట్ నవ్వుతూ.


"అవునురా, మీరు తెలివైన ఈ కాలపు పిల్లలు. మీకున్న తెలివి మాకు ఎక్కడిది. ఏదో మాకు మా పెద్దలు చెప్పిన విధంగా మేము నడుచుకుంటున్నాము. ఆ కాలంలో ఒక అబ్బాయితో నవ్వుతూ మాట్లాడితే తప్పు అనేవాళ్ళు కాని ఎందుకో చెప్పేవాళ్ళు కాదు. మాకు అని సొంత అభిప్రాయాలూ ఉండేవా? ఇప్పుడెన్నో ఆలోచనలు ఎన్నో మార్పులు" ఆంది వెంకట్ తల్లి ఏదో కొల్పోయినట్లు.


దానితో నానమ్మ అందుకొంది. "నాకు నా పదవ యేట పెళ్ళి చేసారు. పదహారు ఏళ్ళు వచ్చేదాకా మా అమ్మగారింట్లోనే ఉన్నా. అప్పుడప్పుడు మీ తాతగారు వచ్చి పోతుండేవారు. కాని అందరి ముందే మాట్లాడడం. ఒంటరిగా కలవడం కుదరక ఒక రోజు నేను ఆడుకుంటుంటే సైకిల్ మీద వచ్చి వెనకాల కూర్చోపెట్టుకుని సినిమాకి తీసుకెళ్ళారు".


పక్కనే కావ్య వచ్చి కూర్చుంటూ, "ఏంటి నేను లేకుండా ఏదో చెప్పేసుకుంటున్నారు" అంది.

"ఏం లేదు అమ్మమ్మ తన లవ్ స్టొరీ చెప్తోంది" అన్నాడు వెంకట్ తలగడ మీద పడుకుంటూ.

"చెప్పు నానమ్మా నేనూ వింటాను" అంది కావ్య ఇంటరెస్టింగా.

నానమ్మ మళ్ళి చెప్పడం మొదలు పెట్టింది...

"మేము సినిమా కి వెళ్ళిన సంగతి వాళ్ళ నాన్నగారికి తెలిసినట్టు ఉంది. చితకబాదారట ఆయన్ని, తరువాత నా మరిది చెప్పగా తెలిసింది. రెండు వారాలకు చూసాను మళ్ళీ, పాపం దూరం నుంచే చూసి వెళ్ళిపోయారు. పదహారు ఏళ్ళకు తాతయ్యగారింటికి వెళ్ళాను. ఆయనకు అప్పుడు ఇరవై. చదువుకోసమని వైజాగ్ వెళ్ళాల్సి వచ్చింది. నేను లేనిదే వెళ్ళనని గొడవ చేసి తీసుకెళ్ళారు. ఇంక అప్పటి నుంచి అయన చనిపోయేవరకు నన్ను ఎంతో ప్రేమగా చూసుకున్నారు. తొమ్మిదవ తరగతితో ఆగిపొయింది నా చదువు. ఆయన వల్ల పుస్తకాలు చదివేదాన్ని ఎప్పుడైనా. ఇద్దరు పిల్లలు పుట్టాక కూడా అయన చదువుకున్నారు. ఆ తరువాత లా పూర్తి చేసారు. నేను పిల్లల పెంపకంలో మునిగిపోయాను. ఊళ్ళో ఆయన తమ్ముళ్ళు కష్టపడి పొలాలు చూసుకొని ఈయనకు డబ్బు పంపేవారు. అప్పుడదే స్వర్గం అనిపించేది. నాకైతే ఇద్దరే పిల్లలు కానీ నా తోటి స్నేహితురాళ్ళకు పది మంది పైనే పిల్లలు. ఒక్కొక్క బిడ్డకు ఒక రెండు సంవత్సరాలు వేసుకున్నా ఒక ఇరవై సంవత్సరాలు అందులోనే గడిచిపోయేవి. ఇంక స్వంత అభిప్రాయాలకు ఆలోచనలకు చోటెక్కడ ఉంటుంది?" అంది ఇంక ముగించేసినట్టు.

"తాతయ్య చాలా రొమాంటిక్ కదా నానమ్మ?" అంది కావ్య మైమరిచి వింటూ.

"అవన్ని నాకు తెలియదు కానీ, అయన చనిపోయేవరకు కూడా ప్రతి అదివారం తప్పకుండా హోటల్ కి తీసుకెళ్ళి ఆ తర్వాత సినిమా చూపించేవారు" అంది నానమ్మ ప్రపంచంలో తనంత అదృష్టవంతురాలు లేనట్టు.

వెంకట్ అమాయకంగా చెప్పుకుంటూ పోతున్న అవిడ దగ్గరగా వచ్చి రెండు బుగ్గలు పట్టుకొన్నాడు చిన్నపిల్లను ముద్దు చేస్తున్నట్టు. "ఈ సారి నుంచి నేను తీసుకెళ్తాను నిన్ను సినిమాకి" అన్నాడు ప్రేమగా.

ఆ వయసులో వాళ్ళను ఎక్కువగా పట్టించుకునేవాళ్ళు తక్కువే. ఏదో టీవి సీరియల్ చూసుకుంటూనో లేక ఎవరన్నా మాట్లాడేవాళ్ళు ఉంటారా అని చూస్తుంటారు. ఆవిడ కళ్ళల్లో తడి ఎవరన్నా గమనించారో లేదో కాని వెంకట్ మాత్రం గమనించాడు.


"రేపు ప్రొద్దున్నే హరిణి వాళ్ళ ఆడపడుచుతో వస్తోంది. ఈ కబుర్లు మళ్ళీ ఎప్పుడైనా చెప్పుకోవచ్చు వెళ్ళి పడుకోండి" అంది వెంకట్ తల్లి.


*** *** *** ***

హరిణి వచ్చిన హడావిడితో ఇల్లంతా నిండిపోయింది. మనుషులు ఎక్కువ అవడంతో వంటలు రకరకాలు పురమాయించింది కృష్ణవేణి. పెళ్ళి హడావుడి అప్పుడే మొదలు అయినట్టు ఉంది. వంటింట్లో ఆడవాళ్ళు చేరితే ఇంక వేరే చెప్పక్కర్లేదు.

"అమ్మా, వాళ్ళు వచ్చే రెండు నెలల్లో మంచి ముహూర్తం చూసి ఫోన్ చేస్తాము అని చెప్పారు. మిగతా విషయాలు అన్నీ మాట్లాడేసాను. ముహూర్తం పెట్టాక పెళ్ళి బట్టలు కొనాలి అంతే" అని హడావిడిగా చెప్పేసింది హరిణి.

"అదంతా నువ్వే చూసుకోవాలి.నాకు కాలు చెయ్యి ఆడదు. ఇంతకీ మీ ఆడపడుచుకి కాఫీ కావాలేమో చూసిరా" అంది కృష్ణవేణి.

"తను అప్పుడే లేవదులేమ్మా. పాపం ప్రయాణం చేసి అలసిపోయింది. బెంగుళూరు నుండి రావడం అంటే తేలికా? తనకి ఈ పల్లెటూళ్ళు అంటే అంతగా నచ్చవు. కానీ కాకినాడలో ఎదో పని ఉంది అంటే నాతో రమ్మన్నాను. మీరు కూడా ఒకసారి చూస్తారు అని. రేపు వెంకట్ ని ఒకసారి కాకినాడ తీసుకెళ్ళి రమ్మను" అంది హరిణి.

ఇంతలో కావ్య పరిగెత్తుకుని వచ్చింది. "అత్తయ్య నాకు ఒక కాఫి " అని హరిణి వైపు తిరిగి "హాయ్ వదినా ఎలా ఉన్నావు? ఏంటి కొంచెం గుండుగా తయరయ్యావు?" అంది కొంటెగా.

"నువ్వెప్పుడు తగలడ్డావు?" అంది హరిణి విసుగ్గా.

"నీ కన్నా ముందే వచ్చాను వదినా. ఇదిగో ఈ వడ తిను. ఎంత బాగుందో అత్తయ్య చేసింది" అంది కావ్య.

"అది నువ్వేం చెప్పక్కర్లేదు. మా అమ్మ సంగతి నాకు తెలుసు" అంది హరిణి విసురుగా.

"ఎందుకే దానిమీద మండిపడతావు వచ్చి రాగానే" అంది నానమ్మ.

"ప్రతిసారీ దాన్నెందుకు వెంటేసుకొని వస్తావు. అది వచ్చి ఇప్పుడు ఏం చెయ్యాలి అని, పెళ్ళి టైమ్ కి వస్తే సరిపోదా?" చిరాకుగా అంది హరిణి.

"దానికి ఇక్కడకు వచ్చే హక్కు, అధికారం ఉంది. ఏం నీ వయ్యారి ఆడపడుచు రాగా లేనిది కావ్య వస్తే ఏంటి?" అంది నానమ్మ సనుక్కుంటూ.

"అమ్మమ్మా! మా ఆడపడుచుని ఇంకోమాట అంటే ఊరుకునేదిలేదు" అంది హరిణి కోపంగా. కావ్య వైపు ఒకసారి విసురుగా చూసి అక్కడనుండి వెళ్ళిపోయింది.

"అబ్బబ్బా! ఇద్దరికీ ఒక్క క్షణం పడదు కదా" అని తల కొట్టుకుంది కృష్ణవేణి.

"అమ్మా దాని సంగతి తెలుసు కదా. తెలిసి ఎందుకు దానితో గొడవ?" అంది కృష్ణవేణి.

"సరేలే " అని చిన్న పిల్లలను కోపగించుకున్నట్టు మొహం పెట్టింది నానమ్మ.


*** *** *** ***

వెంకట్ తండ్రికి జాతకాలలో చాలా నమ్మకం ఎక్కువ. ఏపనైనా మంచిరోజు చూస్తేగాని చెయ్యరు. అన్నీ ఆయన గురిగా నమ్మే గురువుగారు చెప్తే కాని చెయ్యరు. నమ్మకాలు ఎక్కువే. తన కూతురు హరిణి పుట్టగానే తనకు ఐశ్వర్యం కలిసి వచ్చింది అని ఆయన గట్టి నమ్మకం. అందుకే హరిణి గారాబంగాను మొండిగాను పెరిగింది. ఇక్కడ ఉన్న తన ప్రత్యేకత తన అత్తవారింట్లో కూడా ఉండాలి అని ఆశించింది. అది అక్కడ దొరక్క ఆమె తనని తనే మర్చిపోయి తన చుట్టూ ఒక పరిధిని ఏర్పరచుకొని అదే ప్రపంచం అనుకుని ఉంటుంది. అన్నయ్యకి తను చెప్పిన తన అత్తగారి వైపు సంబంధం కుదిర్చింది. ఇప్పుడు తమ్ముడు కి తనకు వరుసకు ఆడపడుచు అయిన స్వప్నను ఇచ్చి చెయ్యాలని ఆలోచన. ఈ విధంగా తనకు ఒక ప్రత్యేకత ఉంటుంది అని ఆమె ఆశ.


తండ్రితో పాటూ హరిణి కూడా వాళ్ళ గురువు గారి దగ్గరకు బయలుదేరింది. పెళ్ళి కాబోయే వాళ్ళ జాతకాలు చూపించి రావాలని ఆయన ఉద్దేశం. కావ్య నానమ్మ తన కూతురు కృష్ణవేణిని రహస్యంగా పిలిచి కావ్య జాతకం కూడా చూపించమని చెప్పింది. ఆ పని ఆవిడ హరిణికి అప్పగించింది. హరిణి ఒక నిశ్చయంతో ముందుకు నడిచింది.


(ఇంకా ఉంది )